پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

کاربران گرامی؛ سوالات شرعی شما از روز پنجشنبه بررسی خواهند شد ان شاءالله، سوالات بسیار زیادی دریافت شده، تکراری ها حذف خواهند شد ×
آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2335
  • کل نظرات 9754
  • کل اعضا 1707
  • جدیدترین عضو MEHDI7
خبرنامه
خواهرمسلمان
| بازدیدها: 702

پس همانگونه که دستور یافته‌ای ایستادگی کن 

یکی از اخلاق‌های پسندیده که منزلت انسان را فزونی می‌بخشد، «شکیبایی و بردباری» در راستای اجرای دستورات خداوند است.

صبر و شکیبایی به معنی تحمل چیزهای ناخوشایند برای نفس و شکیبایی در مقابل سختی‌ها و ناملایمات است. حتی آن صبر و تحمل گاهی به حدی می‌رسد که انسان مسلمان با رضایت و رغبت تمام با مشکلات مواجه می‌شود.

خداوند مى فرماید: { إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلَا هُمْ یحْزَنُونَ (۱۳) أُوْلَئِک أَصْحَابُ الْجَنَّهِ خَالِدِینَ فِیهَا جَزَاء بِمَا کانُوا یعْمَلُونَ }. [احقاف: ۱۳-۱۴].

«آنان که گفتند آفریننده‌ی ما الله است و بر این سخن، پایدار و ثابت ماندند، بر آن‌ها هیچ ترس و بیم و حْزن و اندوهی در دنیا و آخرت نخواهد بود».

استقامت؛ یعنى پایدار ماندن بر طاعت خدا و طاعت رسول خدا ـ صلی الله علیه وسلم ـ و کسی که استقامت کند وارد بهشت مى شود. ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ از رسول اکرم ـ صلی الله علیه وسلم ـ روایت مى‌کند که آن حضرت فرمود:

همه‌ی امت من وارد بهشت خواهند شد، مگر کسی که خود از وارد شدن به آن امتناع ورزد. سؤال کردند: ای رسول خدا! چه کسی است که از ورود به بهشت امتناع می‌ورزد؟ فرمود: «کسی که از من اطاعت کند به بهشت وارد خواهد شد، و کسی که از من نافرمانی کند او همان است که خودش از ورود به بهشت امتناع ورزیده است». [به روایت بخاری].

خداوند می‌فرماید: {إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیهِمُ الْمَلَائِکهُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّهِ الَّتِی کنتُمْ تُوعَدُونَ(۳۰) نَحْنُ أَوْلِیاؤُکمْ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا وَفِی الْآخِرَهِ وَلَکمْ فِیهَا مَا تَشْتَهِی أَنفُسُکمْ وَلَکمْ فِیهَا مَا تَدَّعُونَ (۳۱) نُزُلًا مِّنْ غَفُورٍ رَّحِیمٍ} [فصلت:۳۰- ۳۲]

«به تحقیق آنان که گفتند پروردگار ما الله است و بعد از آن (بر ایمان خود) استقامت کردند، فرشتگان (هنگام مرگ) بر آنان نازل می‌شوند و به آن‌ها مژده می‌دهند که هیچ ترس و اندوهی نداشته باشید، شما را به همان بهشتی که وعده داده می‌شدید، بشارت باد. ما در دنیا و آخرت دوستان شما هستیم. و برای شما در آنجا (بهشت ابدی) هرچه مایل باشید یا آرزو کنید فراهم است. (این سفره) مهمانی از جانب (خدای) آمرزنده و مهربان است»

سفیان بن عبدالله می‌گوید: به رسول خدا گفتم: مرا در مورد اسلام نصیحتی کن که بعد از تو از کسی نپرسم. فرمود: «بگو ایمان آوردم سپس بر آن استقامت کن». [به روایت مسلم]

{فَاسْتَقِمْ کمَا أُمِرْتَ وَمَن تَابَ مَعَک وَلاَ تَطْغَوْاْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ} [هود:۱۱۲]

«پس همانگونه که دستور یافته ای ایستادگی کن و هرکس هم که با تو توبه کرده، چنین کند و طغیان نکند که او به آنچه انجام می دهد بیناست».

استقامت تحقق پیدا نمی‌کند؛ مگر با دوام و ثبات بر انجام امور الهی. حضرت رسول ـ صلی الله علیه وسلم ـ برای خود و کسانی که با او توبه کردند، دوام و پایداری و دوری از شرک و برگشت به سوی الله را درخواست نموده است. برای مسلمانان تجاوز از حدودات الهی و غلو در دین درست نیست؛ چرا که آن، طغیان و سرکشی است و خداوند، آگاه بر اعمال انسان است و کردار او را می‌بیند و پاداش آن را از روی عدالت می‌دهد که اگر خیر باشد به خیر او و اگر شر باشد به شر اوست.

و به درستی خداوند قرآن را برای تحقیق و تحقق یافتن استقامت فرو فرستاد.

{کتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَیک لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَى صِرَاطِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ (۱) اللّهِ الَّذِی لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ} [ابراهیم:۱- ۲]

«کتابی است که به سوی تو فرو آوردیم، تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون آوری و به راه شکست ناپذیر ستوده‌ی الله، که آنچه که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست».

و پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به روشن‌ترین بیان، آشکار نموده است، همچنانکه خداوند می‌فرماید:

{وَإِنَّک لَتَهْدِی إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ- صِرَاطِ اللَّهِ الَّذِی لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ} [شوری: ۵۲- ۵۳]

«و به راستی که تو به خوبی هدایت می کنی، به همان راه خدایی که آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است از آن اوست».

مسلمانان در نماز و دعاهایشان که از دل بیرون می‌آید، استقامت را در هر شب و روز از خداوند خواستارند، همچنانکه خداوند می‌فرماید:

{ إِیاک نَعْبُدُ وإِیاک نَسْتَعِینُ (۵) اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِیمَ (۶) صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ وَلاَ الضَّالِّینَ} [سوره حمد: ۵-۷]

«پروردگارا تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم، ما را به راه راست هدایت فرما، راه آنان که گرامیشان داشته ای، نه راه کسانی که بر ایشان خشم گرفته‌ای و نه راه گمراهان».

این دعوت، دعوت اسلام به استقامت و پایداری است، تا انسان به حیات انسانیت که بهترین و خوب‌ترین حیات است برسد، آن زندگانی که دارای پاکی و نظافت و ادب و پاکدامنی است. و سزاوار و شایسته است، آنچنانکه خداوند متعال او را مشرف کرده و با والاترین درجه‌ی قدر و منزلت، او را بر بسیاری از مخلوقات برتری داده است، اگر در این زندگی پایدار باشد و به دینی ثابت و استوار که خداوند آن را چراغ عقل و پاکی نفس و نظافت قلب و علوّ روح قرار داده، دست می‌یابد.

تأثیر استقامت و پایداری در زندگی انسان

استقامت و پایداری موجب ترقی است و انسان را به اوج کمال می‌رساند، عقل و دل را از تمایل به اعمال زشت باز می‌دارد و از ورود به راه‌های فساد و تباهی در دل و جان، جلوگیری می‌کند.

اگر در جامعه استقامت نباشد و میل به استقامت ضعیف شود، روی آوردن به خیر و نیکی در آن جامعه هم ضعیف می‌شود. و باعث می‌شود انسان در منجلاب گناه و افشای منکرات بیفتد که همواره انسان را ذلیل و خوار کرده، و استقلال و آزادی وی به واسطه‌ی آن نابود می‌شود.

از نظر اسلام استقامت در رأس همه‌ی امور است و بسیار به آن اهتمام و توجه شده است.

اسباب ثبات و پایداری

خداوند متعال بنا به رحمت و شفقت خویش بسیاری از اسباب استقامت و پایداری را در قرآن و بر زبان پیامبرش و سیرت وی برای ما بیان نموده‌اند که برخی از آنها را به طور خلاصه با همدیگر بررسی می‌نماییم.

۱- روی آوردن به قرآن:

قرآن عظیم حبل الله المتین و نور مبین است که هر کس به آن چنگ زند خداوند به او پناه می‌دهد و هر کس از آن پیروی کند خداوند او را نجات می‌دهد و هر کس به سوی قرآن فراخواند به راه راست هدایت خواهد شد.

خداوند متعال صراحتاً بیان نموده‌اند که هدف از نازل نمودن تدریجی قرآن چیزی جز «تثبیت» نبوده است، خداوند متعال در مقام رد شبهات کفار می‌فرماید:

{وَقَالَ الَّذِینَ کفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَیهِ الْقُرْآنُ جُمْلَهً وَاحِدَهً کذَلِک لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَک وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِیلًا (۳۲) وَلَا یأْتُونَک بِمَثَلٍ إِلَّا جِئْنَاک بِالْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِیرًا} [فرقان: ۳۲-۳۳]

«کافران گفتند چرا قرآن یکجا بر پیامبر نازل نشد همین گونه (ما قران را به صورت آیات جداگانه و بخش بخش می‌فرستیم)تا با آن دل تو را پابرجا و استوار سازیم و آن را آرام آرام می‌خوانیم، و (کافران) هیچ مثالی را به میان می‌کشند مگر اینکه ما پاسخ راست و درست را و بهترین وجه و زیباترین تبیین و تفسیر را به تو می‌نمایانیم»

۲- پیروی از شرع و عمل صالح:

خداوند متعال می‌فرماید: {یثَبِّتُ اللّهُ الَّذِینَ آمَنُواْ بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا وَفِی الآخِرَهِ وَیضِلُّ اللّهُ الظَّالِمِینَ وَیفْعَلُ اللّهُ مَا یشَاء} [ابراهیم: ۲۷]

«خداوند مؤمنان را به خاطر گفتار استوار (و عقیده‌ی پایدارشان) هم در این جهان و هم در آن جهان ماندگار می‌دارد و کافران را (در دنیا و آخرت) گمراه و سرگشته می‌سازد و خداوند هر چه می‌خواهد انجام می‌دهد»

قتاده در تفسیر این آیه می گوید: خداوند در دنیا به وسیله‌ی خیر و عمل صالح، مؤمنان را ثابت نگه می‌دارد و مراد از { وَفِی الآخِرَه } قبر می‌باشد، این مطلب از بسیاری از سلف نیز نقل شده است. [تفسیر ابن کثیر ۴/۴۲۱]

و نیز خداوند می‌فرماید: {وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُواْ مَا یوعَظُونَ بِهِ لَکانَ خَیرًا لَّهُمْ وَأَشَدَّ تَثْبِیتًا} [نساء:۶۶]

«و اگر اندرزهایی را که به آنان داده می‌شد انجام می‌دادند برای آنان بهتر بود و (ایمان) ایشان را پا برجاتر بود»

آری، آیا مگر از افراد سست و کسلی که از انجام عمل صالح عقب افتاده‌اند، در هنگام ظهور فتنه‌ها و حوادث ناگوار می‌توان انتظار استقامت و پایداری داشت؟

اما آنان که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، خداوند آنان را به صراط مستقیم هدایت می‌کند، و از اینجا بود که حضرت پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بر انجام اعمال صالح استقامت می‌ورزید، و پسندیده‌ترین عمل نزد ایشان، مداوم‌ترین آن بود گر چه به ظاهر اندک و حقیر می‌نمود، و اصحاب ـ رضوان الله علیهم ـ هر گاه عملی را شروع می‌کردند بر آن مداومت می‌نمودند و حضرت عایشه ـ رضی الله عنها ـ چون عملی را انجام می‌داد آن را بر خود لازم می‌گرفت، و حضرت پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «هرکس روزانه بر خواندن ۱۲ رکعت نماز (سنت رواتب) مواظبت کند ورود بهشت برایش حتمی است» [ترمذی ۱/۱۳، نسائی ۱/۳۸۸]

در حدیث قدسی وارد شده که خداوند می‌فرماید: «بنده‌ام آنقدر با طاعت نفلی به من تقرب می‌جوید که سرانجام محبوب من می‌گردد» [بخاری، نگا: فتح الباری ۱۱/۳۴۰]

۳- دعا:

یکی از صفات بندگان مؤمن خداوند متعال این است که به او متوجه می‌شوند و دعا می‌کنند که خداوند متعال آنان را ثابت قدم و استوار نگاه دارد.

{ رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا} [آل عمران: ۸]

{ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا} [بقره: ۲۵۰]

و چون تمامی قلوب بنی آدم، در میان دو انگشت از انگشتان خداوند است و به هر جهتی که بخواهد آن‌ها را می گرداند،(۱) حضرت پیامبر دائماً اینگونه دعا می‌فرمودند:

«یا مقلب القلوب ثبّت قلبی علی دینک»

( ای دگرگون کننده دلها! دلم را بر دین خویش استوار بگردان) [امام ترمذی این حدیث را مرفوعاً از حضرت انس روایت کرده نگا: تحفه الاحوذی ۶/۲۴۹ و صحیح الجامع (۷۸۶۴)]

۴- یاد الله:

ذکر از بزرگترین اسباب استقامت و ایستادگی است، و ببین که خداوند در آیه‌ی زیر چگونه استقامت و ذکر را قرین همدیگر قرار داده است و می‌فرماید:

{یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَهً فَاثْبُتُواْ وَاذْکرُواْ اللّهَ کثِیرًا} [انفال: ۴۵]

«ای مؤمنان! هنگامی که با گروهی (از کفار) رو به رو شدید، ثابت قدم بمانید و الله را بسیار یاد کنید»

خداوند در این آیه ذکر را بزرگترین عوامل وادار کننده به استقامت در جهاد، قرار داده‌اند.

تأمل کن که لشکریان فارس و روم با اجسام تنومندشان چگونه در مقابل گروه اندک ذاکرین شکست خوردند.

حضرت یوسف برای استقامت در برابر فتنه‌ی زن صاحب جاه و جمالی که او را به فحشاء دعوت داده بود، به چه چیزی پناه برد؟ آیا مگر در پناه {معاذالله} داخل نشد که در نتیجه، امواج و لشکر شهوات در مقابلش شکست خورد.

آری اذکار در تثبیت مؤمنان چنین تأثیر شگرفی دارند.

۵- انتخاب راه درست:

راه صحیحی که بر هر مسلمان لازم است که آن را بپیماید راه اهل سنت و جماعت است، راه گروه رستگار و فرقه‌ی ناجیه، اهل عقیده صاف و روش صحیح و پیروان سنت پیامبر و بر هر مسلمان لازم است که از دشمنان خداوند و اهل باطل دوری جوید.

اگر می‌خواهی که تاثیر و جایگاه این نکته را در تثبیت قلوب درک کنی بیاندیش و از خود سؤال کن که چرا بسیاری از گذشتگان و بعدی‌ها گمراه و حیران گشتند و تا آخر بر راه راست ثابت نماندند. و چرا برخی از آنان بعد از گذشت مدت زمان طولانی از عمرشان و پس از هدر دادن اوقات گران بهایی، تازه به حق رسیدند؟

اهل بدعت همواره در تحیر و اضطراب به سر می‌برند و بسیاری از آنان هنگام مرگ نیز دچار شک و تردید می‌شوند.

اما آیا تا کنون کسی از پیروان حق، پس از شناخت و فهم کامل، از روش خویش ناخشنود شده و برگشته است؟

آری! امکان دارد کسی به پیروی از خواهشات و شهوات نفس و شبهاتی که بر عقل ضعیفش طاری گشته برگردد اما نه بخاطر اینکه روشی بهتر از آن را یافته و یا بطلان آن برایش ثابت گشته است.

بسیار شنیده‌ایم که بزرگان اهل بدعت از بدعتی به بدعتی دیگر روی آورده‌اند و یا برخی را خداوند هدایت داده، باطل را رها کرده‌اند و به مذهب اهل حق گرویده‌اند و از مذاهب قبلی خویش پشیمان شده‌اند، اما آیا عکس آن را سراغ دارید؟

پس اگر می‌خواهی ثابت و استوار بمانی راه و روش مؤمنان را برگزین.

۶- اطمینان به راه:

بدیهی است که هر چند اعتماد مسلمان به راهی که می‌پیماید بیشتر باشد بر صبر و استقامتش در آن راه افزوده خواهد شد. و ایجاد اعتماد نیز اسبابی دارد ازجمله:

– احساس اینکه راهی که تو آن را در پیش گرفته‌ای، راهی جدید و زاییده این قرن و زمان نیست، بلکه راهی است بسیار قدیمی که قبل از تو پیامبران، صدیقان، علما، شهدا و صالحین نیز پیموده‌اند، و اینگونه، احساس غربت از تو دور می‌شود و وحشت تو به انس و اندوهت به شادمانی و سرور تبدیل می‌گردد، زیرا تو در اینصورت احساس می‌کنی که همه‌ی آنان در پیمودن این راه و منهج همراه و مونس تو هستند.

– احساس برگزیدگی؛ خداوند متعال می‌فرماید: {قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَسَلَامٌ عَلَى عِبَادِهِ الَّذِینَ اصْطَفَى} [نمل: ۵۹]

«ستایش برای الله است، و سلام بر آن بندگانش که (آنان را) برگزیده است».

باز می‌فرماید: {ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْکتَابَ الَّذِینَ اصْطَفَینَا مِنْ عِبَادِنَا} [فاطر: ۳۲]

«آنگاه کتاب (آسمانی) را به آنان به ارث دادیم که از (میان) بندگانمان برگزیدیم»

و نیز می‌فرماید: {وَکذَلِک یجْتَبِیک رَبُّک وَیعَلِّمُک مِن تَأْوِیلِ الأَحَادِیثِ} [یوسف: ۶]

«و اینگونه پروردگارت تو را برمی گزیند و از تعبیر خواب‌ها به تو می‌آموزد»

۷- تقرب به عوامل ثابت نگاه دارنده:

عناصری که حضرت پیامبر درباره‌ی ویژگی آن‌ها فرموده‌اند: «بسیاری از مردم دروازه‌های خیر و سدهایی در برابر شر هستند» [ابن ماجه، ۲۳۷ و کتاب السنه ابن ابی عاصم ۱/۱۲۷، السلسله الصحیحه (۱۳۳۲)]

جستجوی علما، صالحان و دعوتگران مومن و جمع شدن دور آن‌ها، عاملی یاری دهنده بر صبر و استقامت است. در تاریخ اسلامی فتنه‌هایی برپا شده که خداوند متعال بوسیله‌ی مردانی مومن، مسلمانان را در این فتنه‌ها ثابت و استوار نگاه داشته است، مانند موردی که علی بن مدینی درباره‌ی آن می‌گوید: «خداوند در بحران ارتداد، دین را بوسیله‌ی صدیق و در فتنه‌ی خلق قرآن بوسیله‌ی امام احمد بن حنبل یاری نمود». [سیر أعلام النبلاء ۱۱/۹۶]

ببین علامه ابن قیم در مورد نقش استادش شیخ الاسلام در تثبیت شاگردانش چه می‌گوید:

هر گاه ترس بر ما غلبه می‌کرد و از شکست بیم می‌داشتیم و چاره‌ای دیگر نمی‌یافتیم به شیخ روی می‌آوردیم و به مجرد ملاقات با او و شنیدن سخنانش تمام آن بیم و واهمه از بین می‌رفت و به توان و یقین و اطمینان مبدل می‌گشت. پاک است خدایی که بهشت را در دنیا به بندگانش نشان داد و دروازه‌هایش را در سرای عمل به رویشان گشود و آنان را از نسیم عطر آگینش بهره‌ای داد که شیفته‌ی آن گشتند و با تمام توان و نیروی خویش در طلب آن برآمدند و برای رسیدن به آن با هم به مسابقه پرداختند. [الوابل الصیب، ۹۷]

بنابراین اخوت اسلامی یکی از عوامل اساسی تثبیت و پایداری بشمار می‌آید، پس برادران نیکوکار و افراد برگزیده و مربیان اسلامی، در این راه یاور تو و پایگاه مستحکمی هستند که می‌توانی به آنها پناه ببری و آنان با علم و دانشی که دارند تو را ثابت و استوار نگه می‌دارند، پس مصاحبت با آنان را بر خود لازم بگیر و از تنهایی بپرهیز مبادا که شیطان تو را شکار کند زیرا گرگ همیشه گوسفندی را شکار می‌کند که از گله دور افتاده باشد.

۸- اتصاف به صفات وادار کننده به استقامت:

در رأس این صفات صبر قرار دارد، در حدیثی که صحیحین آن را روایت کرده‌اند آمده که: «به هیچ کسی عطایی بهتر و کامل تر از صبر عنایت نشده است» [به روایت بخاری] و دشوارترین صبر هنگام صدمه‌ی اول و ابتدای مصیبت است و هر گاه انسان به مصیبتی غیر منتظره دچار شود اگر صبر نداشته باشد پریشان و مضطرب می‌گردد و استقامت و ثبات خویش را از دست می‌دهد.

در این واقعه که علامه ابن جوزی ذکر نموده تأمل کن، وی می گوید: مردی را دیدم که تقریباً ۸۰ سال عمر داشت و بر نماز با جماعت پایبند بود، روزی نوه‌اش مرد او (که نوه‌اش را از دست داده بود بی‌صبرانه و با آه و فغان چنین) می‌گفت: هیچ کس نباید به درگاه خداوند دعا کند زیرا خداوند دعاها را اجابت نمی‌کند و سپس افزود: خدا با ما ضد کرده است و فرزندان ما را زنده نگه نمی‌دارد. [الثبات عند الممات، ابن الجوزی، ص ۳۴]

(خداوند از این گفتار پاک و منزه است)

۹- اندیشیدن به نعمت‌های بهشت و عذاب جهنم و یادآوری مرگ:

بهشت سرزمین خوشی‌ها و راحتی‌ها و رهایی از غم و اندوه، و منزلگاه مؤمنان است. طبیعت نفس، با راحت طلبی و عدم کار و تلاش سرشته شده است مگر در جایی که به پاداشی بزرگ چشم دوخته باشد که در این صورت تحمل مشکلات و مشقت‌ها برایش آسان می‌گردد.

کسی که پاداشی در نظرش مجسم باشد مشقت کار برایش آسان می‌گردد. او در حین تلاش و زحمت می‌داند که اگر در این راه استقامت نورزد، بهشتی را از دست خواهد داد که پهنایش همچون پهنای آسمان و زمین است. نفس نیاز به چیزی دارد که او را از زمین خاکی بلند نموده و به عالم علوی برساند.

حضرت پیامبر برای تثبیت اصحابش بهشت را یادآوری می‌نمود. در حدیث صحیح آمده که: رسول الله بر یاسر و عمار و سمیه گذشت و آنان را در عذاب و شکنجه دید رو به آنان نمود و گفت: «ای آل یاسر (بر رنج و عذاب دنیا) شکیبا باشید میعاد گاه شما بهشت است». [حاکم ۳/۳۸۳، این حدیث حسن و صحیح است، نگا: فقه السیره تخریج آلبانی ص ۱۰۳]

همچنین رسول خدا ـ صلی الله علیه وسلم ـ به انصار فرمودند: «پس از من شاهد تبعیضاتی خواهید بود در آن صورت صبر را پیشه کنید تا اینکه بر حوض کوثر با من ملاقات می‌کنید» (متفق علیه)

همینطور اندیشیدن در احوال هر دو گروه (نیکوکار و بد کار) در قبر، حشر، حساب، میزان، صراط و دیگر منازل قیامت نیز بر صبر و استقامت می‌افزاید.

یاد مرگ نیز مسلمانان را از سقوط حفظ می‌کند و او را از تعدی بر حدود الهی باز می‌دارد، زیرا اگر او بداند که مرگ از تسمه‌ی کفش او به وی نزدیکتر است و شاید قیامت او بعد از لحظاتی برپا شود.(۲) چگونه نفس می‌تواند او را فریب دهد؟ و چگونه او می‌تواند بر انحراف خویش تمادی و اصرار ورزد؟ بدین سبب است که رسول الله پیروانش را اینگونه توصیه می‌فرمودند:

«نابود کننده لذات (مرگ) را بسیار به یاد آورید». [ترمذی، ۲/۵۰ و إرواء الغلیل ۳/ ۱۴۵]

{فَأَقِمْ وَجْهَک لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِک الدِّینُ الْقَیمُ …} [روم: ۳۰]

(‏ روی خود را خالصانه متوجّه دین کن. این سرشتی است که الله مردمان را بر آن سرشته است. نباید سرشت خدا را تغییر داد. این است دین و آئین محکم و استوار…)

زیرنویس‌ها:

۱- این مطلب را امام احمد مرفوعاً از ابن عمر روایت کرده‌اند نگا: صحیح مسلم به شرح نووی ۱۶/۲۰۴

۲- اشاره ای است به حدیث «من مات قامت قیامه» (هر کس بمیرد قیامتش بلا فاصله برپا می‌شود) مترجم

منابع:

– دروازه‌های بهشت، یوسف بن محمد العوید ،مترجم: اسحاق دبیرى

– اسلام ما، سید سابق، مترجم: سید جعفر حسینی، انتشارات کردستان، ۱۳۸۲ چاپ اول

– گامی به سوی ایمان و یقین، عبدالله ریگی احمدی، انتشارات حرمین، بهار ۸۴ چاپ اول

– عوامل استقامت در دین، محمد صالح المنجد، مترجم: عبدالقدوس دهقان، انتشارات صدیقی، ۱۳۸۰ چاپ اول

– کلیات اسلام، ابوبکر الجزایری، مترجم: عبدالعزیز سلیمی، نشر احسان، ۱۳۸۱چاپ اول

گردآوری: ابوخالد محمدی

بیداری نت

 

| ۲ بهمن ۱۳۹۲

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 29نفر
  • بازدید امروز 41267
  • بازدید دیروز 112414
  • بازید کل 107639890

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com