پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

کاربران ارجمند؛ به سوالات تکراری پاسخ داده نمی شود لطفا ابتدا سوال خود را در سایت جستجو نمایید ×
سامانه پرسش و پاسخ شرعی
تعداد سوالات: 1753
بازدیدها: 1541558
arash
| بازدیدها: 1018

سلام شخصی که فحاشی کند وفحش ناموسی بدهد با او چکارکنیم آیا سکوت بهتر است و اینکه دیوث حساب میشود کسی که سکوت کند؟

پاسخ :

شخص فحاش که به ناموس حمله زبانی می کند فرد بی حیا و جاهلی است و در مقابل جاهل واکنش مشابه نباید نشان داد و باید مجلس و هم نشینی با اورا ترک کرد چرا که پیامبر خدا علیه السلام به هیچ فحاشی مقابله به مثل نکرده است و از صفات یک ، مومن بد زبانی نمی باشد .خیر دیوث مفهوم دیگری دارد.شما می توانید از او به دادگاه شکایت کنید .

شرح بیشتر در مورد نا سزاگویی به نقل از سایت فتوای اهل سنت چنین است :

از جمله خصوصیات یک مسلمان پرهیزکار و متقی اینست که او زبانش را از ناسزاگویی و دشنام و بدزبانی و لعن کردن و سخنان بیهوده و پوچ محفوظ می دارد.

چرا که خداوند متعال اینگونه مسلمانان را دوست می دارد نه مسلمانی که بد زبان است.

« لاَّ یُحِبُّ اللّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوَءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَن ظُلِمَ وَکَانَ اللّهُ سَمِیعًا عَلِیمًا» (نساء 148).

یعنی: «خداوند بانگ‌ برداشتن‌ به‌ بدزبانی‌ را دوست‌ ندارد» مانند دادکشیدن‌ و صدا بلند کردن‌ در فحش‌ و دشنام‌، حتی‌ اگر آنچه‌ که‌ به‌ شخص‌ دشنام ‌داده ‌شده نسبت‌ می‌دهند، صحیح‌ نیز باشد؛ «مگر از کسی‌ که‌ بر او ستم‌ رفته‌ باشد»یعنی‌: کسی‌ که‌ مورد ستم‌ قرار گرفته‌، این‌ حق‌ را دارد که‌ بانگ‌ بردارد، داد بکشد وبگوید: فلانی‌ بر من‌ ستم‌ کرد. لذا برای‌ کسی‌ که‌ موردستم‌ قرار می‌گیرد، جایز است‌ تا علیه‌ ستمگرش‌ سخنی‌ را بر زبان‌ آورد که‌ برای‌ او بد و آزار دهنده‌ باشد. اما برای‌ مظلوم‌ جایز نیست‌ که‌ در فریادزدن‌ به‌ بدی‌ علیه‌ ظالم‌، از حق‌ خود تجاوز کند که‌ اگر چنین‌کرد، تجاوزگر به‌شمار می‌رود.

علامه عبدالرحمن سعدی در تفسیر آیه فوق می نویسد: « خداوند متعال خبر می دهد که دوست ندارد انسان ها آشکارا بدگویی کنند. یعنی از آن نفرت دارد و آدمی را بر آن مجازات می نماید. و این تمامی گفته های بد و ناراحت  کننده از قبیل دشنام، تهمت و ناسزا و امثال آن را در بر می گیرد، و خداوند از آن نهی کرده و آن را نمی پسندد.

مفهوم آیه دلالت می نماید که خداوند سخن نیک و خوب از قبیل ذکر و سخن متین و ملایم را دوست دارد. « إِلاَّ مَن ظُلِمَ» مگر کسی که بر او ستم شده است، پس جایز است کسی را نفرین کند که ستمی را بر او روا داشته است و از او شکایت نماید و به کسی که آشکارا سخن بد به او گفته است آشکارا سخن بد بگوید. اما نباید به دروغ  او را به چیزهایی متهم نماید، بلکه فقط باید به اندازه ستمی که بر وی رفته است سخن بد بگوید و فقط به کسی بد و بیراه بگوید که به او حرف بد گفته است. با این وجود، گذشت و مقابله به مثل نکردن بهتر است.

همانطور که خداوند متعال فرموده است:« فَمَن عَفَا وَأَصلَحَ فَأَجرُهُ عَلَی اللَّهِ» پس هرکس گذشت کند و اصلاح نماید اجر و مزدش بر خداست.

« وَکَانَ اللّهُ سَمِیعًا عَلِیمًا» و از آن جا که موضوع آیه سخن بد و سخن نیک و سخن مباح بود، خداوند خبر داد که او شنواست و سخنانتان را می شنود، پس بپرهیزید از اینکه سخنی بر زبان آورید که پروردگارتان را خشمگین نماید، و در نتیجه شما را مجازات کند. نیز در این آیه به گفتن سخن نیک و خوب تشویق شده است. خداوند داناست و به نیتی که گفته هایتان از آن سرچشمه می گیرد آگاه می باشد».

همچنین رسول خدا صلی الله علیه وسلم می فرمایند: « إِنَّ اللَّهَ لَیُبْغِضُ الْفَاحِشَ الْبَذِیءَ» ترمذی (202) وصححه الألبانی‎ .‎

یعنی: همانا خداوند متعال از کسی که بسیار فحش گوی و بدزبان هرزه گو باشد خشمگین است و با او دشمنی می کند.

بنابراین یک مسلمان متقی بایستی مواظب گفتار و زبان خود باشد و از حدود تجاوز نکند، و بدرزبانی و دشنام و فحاشی گری را از خود دور کند، از انس بن مالک رضی الله عنه روایت شده که گفت: « لَمْ یَکُنْ النَّبِیُّ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ سَبَّابًا ، وَلَا فَحَّاشًا ، وَلَا لَعَّانًا ، کَانَ یَقُولُ لِأَحَدِنَا عِنْدَ الْمَعْتِبَةِ - أی عند العتاب - : مَا لَهُ ! تَرِبَ جَبِینُهُ» بخاری (6031).

یعنی: نبی اکرم صلی الله علیه وسلم فردی دشنام دهنده، بد و بیراه گوی و نفرین کننده نبود. بلکه هرگاه می خواست یکی از ما را سرزنش کند، می فرمود: « او را چه شده است؟ پیشانی اش به خاک مالیده شود».

و از پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت شده که فرمودند: « لَیْسَ الْمُؤْمِنُ بِالطَّعَّانِ وَلا اللَّعَّانِ وَلا الْفَاحِشِ وَلا الْبَذِیءِ » ترمذی (1977) وصححه الألبانی فی صحیح الترمذی .

یعنی: مؤمن انسانی بدگوی عیب گیرنده، و لعن کننده، و فحش گوی، و بدزبان هرزه گو نیست.

این همان خصلتی است که پیامبر صلی الله علیه وسلم برای یک مسلمان متقی بیان کرده است، و شایسته است ما نیز خود را به این جایگاه برسانیم، چرا که باید آگاه باشیم که همواره دو ملائکه مدام با ما هستند و هرآنچه از اعمال و اقوال از ما روی می دهند را ثبت و ضبط می کنند و در سرای آخرت همه ی آنها را بر ما عرضه می کنند و بخاطر آنها مورد بازخواست قرار می گیریم.

آری، خداوند متعال ملائکه ای را مامور کرده که نویسندگانی گرامی اند و کارشان نوشتن اعمال خلق است و بر آنها نگهداری می کنند. الله تعالی می فرماید:« وَإِنَّ عَلَیْکُمْ لَحَافِظِینَ * کِرَامًا کَاتِبِینَ * یَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ» (انفطار 10- 12).

یعنی: «البته و یقیناً نگهبانها برای مراقبت احوال و اعمال شما مأمورند، ملائکه هایی بزرگوارند که اعمال بندگان را می نویسند، شما هر چه کنید همه را می دانند»

| ۴ اسفند ۱۳۹۴
برچسب ها :

دیدگاه بسته است.

آخرین مطالب
پرسشهای شما

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com