پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

کاربران ارجمند؛ به سوالات تکراری پاسخ داده نمی شود لطفا ابتدا سوال خود را در سایت جستجو نمایید ×
آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2335
  • کل نظرات 9765
  • کل اعضا 1708
  • جدیدترین عضو شهرام گلی
خبرنامه
وااسلاماه
| بازدیدها: 2517

رکن چهارم
ایمان به پیامبران
(۱) ـ اهمیت و تعریف آن:
ایمان به پیامبران علیهم السلام: یکی از ارکان (ششگانه) ایمان است که ایمان بنده مسلمان بدون آن کامل نمی شود.ایمان به پیامبران علیهم السلام عبارت از اعتقاد جازم به این امر است که خداوند پیامبران و رسولانی دارد که جهت تبلیغ و رساندن دستوراتش آنانرا برگزیده است، کسی که از آنان پیروی کند رستگار می شود و کسی که نافرمانی شان کند خوار و ذلیل می گردد، و اینکه آنان آنچه از سوی خدا بر آنان نازل شده بود به بهترین و کاملترین وجه رسانده اند و امانت را ادا کرده و امتشان را نصیحت کرده و در راه خدا به حق جهاد کرده و اقامه حجت فرموده اند، و از آنچه که برای تبلیغ آن فرستاده شده اند ذره ای تغییر نداده و تبدیل و کتمان نکرده اند.

همچنین به تمام آنان ایمان داریم، چه کسانی که خداوند از آنان نام برده و چه کسانی که نام نبرده است، کما اینکه هر پیامبری درباره پیامبر بعد از خود مژده می دهد و پیامبر بعدی، پیامبر قبلی را تصدیق می کند. توضیح این مطلب را در کلام مقدس الهی ملاحظه کنید:

( قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَیْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَى إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِیَ مُوسى َ وَعِیسَى وَمَا أُوتِیَ النَّبِیُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ[۷۰] )

«بگویید خدا وآنچه که به ما فرو فرستاده شده و آنچه که به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و نوادگان یعقوب فرو فرستاده شده و آنچه که به موسی و عیسی داده شده و (نیز) آنچه که به (دیگر) پیامبران از سوی پروردگارشان داده شده است، ایمان آورده ایم. بین هیچ کس از آنان تفاوتی نمی گذاریم. و فرمانبردارِ او (خداوند) هستیم».

کسی که یک پیامبر را تکذیب کند گویا تمام پیامبران را تکذیب کرده است، و کسی که از یک پیامبر نافرمانی کند گویا از تمام پیامبران نافرمانی کرده است. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(إِنَّ الَّذِینَ یَکْفُرُونَ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَیُرِیدُونَ أَنْ یُفَرِّقُوا بَیْنَ اللَّهِ وَرُسُلِهِ وَیَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَکْفُرُ بِبَعْضٍ وَیُرِیدُونَ أَنْ یَتَّخِذُوا بَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلاً أُولَئِکَ هم الْکَافِرُونَ حَقّاً وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَاباً مُهِینا)[۷۱]

«به راستی آنان به خدا و فرستادگانش کفر می ورزند و میخواهند در میان خدا و فرستادگانش جدائی بیندازند و می گویند به برخی ایمان می آوریم و برخی (دیگر) را انکار می کنیم و می خواهند بین این (و آن) راهی برگزینند این گروه در حقیقت کافرند و برای کافران عذابی خوار کننده آماده ساخته ایم».

(۲) ـ حقیقت نبوت:

نبوت واسطه بین خالق و مخلوق در تبلیغ شریعت اوست، که خداوند بر هر کسی بخواهد منت می گذارد و هر کسی را بخواهد از میان مخلوقاتش (بندگانش) بر می گزیند، هیچ کس دیگری غیر از ذات پاک او اختیاری در این باره ندارد لذا می فرماید:

اللَّهُ یَصْطَفِی مِنَ الْمَلائِکَهِ رُسُلاً وَمِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ[۷۲])

«خداوند از فرشتگان و (نیز) از مردمان رسولانی بر می گزیند، خداوند شنوای بیناست»

نبوت بخشیده می شود کسب نمی شود، با کثرت طاعت و عبادت بدست نمی آید، و نه با اختیار پیامبر یا طلب او، این فقط انتصابی است که هر کسی را خداوند متعال بخواهد بر می گزیند، لذا می فرماید:

(اللَّهُ یَجْتَبِی إِلَیْهِ مَنْ یَشَاءُوَ یَهْدِی إِلَیْهِ مَنْ یُنِیب [۷۳])

« خداوند به سوی (حقیقت) خویش هر کس را که بخواهد بر می گزیند و هر کس را که رو به سوی او می نهد، به سوی خویش هدایت می کند».

(۳) حکمت از فرستادن پیامبران:

اول: نجات دادن انسانها از عبادت و بردگی مخلوق و ترغیب آنان به سوی آزادی و پرستش خالق، چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَهً لِلْعَالَمِینَ[۷۴])

«و تو را جز مایه رحمت برای جهانیان نفرستاده ایم».

دوم: شناساندن هدف یا انگیزه آفرینش انسانها به آنان، و بیان اینکه هدف آفرینش فقط یکتا دانستن و پرستش ذات باری تعالی است که جز بوسیله پیامبران علیهم السلام که خداوند خودش آنان را برگزیده و بر جهانیان برتری داده شناخته نمی شود، چنانکه می فرماید:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّهٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ[۷۵])

« به یقین در میان هر امتی رسولی را بر انگیختم (با این دعوت) که خداوند را بندگی کنید و از طاغوت بپرهیزید».

سوم: اینکه با فرستادن پیامبران بر انسانها اتمام حجت کند. لذا می فرماید:

(رُسُلاً مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّهٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَکَانَ اللَّهُ عَزِیزاً حَکِیما[۷۶])

« رسولانی مژده آور و بیم دهنده (فرستادیم) تا برای مردم پس از (ارسال) رسولان بر خداوند حجتی (در میان) نباشد و خداوند پیروزمند فرزانه است».

چهارم: بیان بعضی غیبیاتی که انسانها نمی توانند با عقل خودشان آنها را در یابند مانند اسمها و صفات خداوند، شناخت فرشتگان و روز آخرت وغیره.

پنجم: اینکه خداوند پیامبران را اخلاق فاضله وکامل عنایت فرموده و آنان را از هرگونه شبهات و شهوات پاک و معصوم قرار داده و سپس الگو و سرمشق امت هایشان گردانید. چنانکه می فرماید:

(أُولَئِکَ الَّذِینَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَده[۷۷])

« اینان (پیامبران) کسانی اند که خداوند (آنان را ) هدایت کرده است، پس به شیوه آنان اقتدا کن».

و می فرماید:

(لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ[۷۸])

«براستی برای شما، در رسولِ خدا سرمشقی نیکو ست».

ششم: اصلاح و تزکیه و تطهیر نفوس انسانها و بر حذر داشتن آنان از همه آنچه که برای آنان عیب شمرده می شود، چنانکه می فرماید:

(هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولاً مِنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَه[۷۹] )

«اوست که در میان درس ناخواندگان رسولی از خود آنان بر انگیخت که آیاتش را بر آنان می خواند و آنان را پاک می دارد و به آنان کتاب و حکمت می آموزد».

رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق[۸۰])

«جز این نیست که من مبعوث شده ام تا اینکه پایه های اخلاق را تکمیل کنم».

(۴) مسؤلیت انبیاء علیهم السلام:

پیامبران علیهم السلام مسؤلیتهای بسیار والا و ارزشمندی دارند از جمله:

أ : تبلیغ شریعت و دعوت مردم به سوی پرستش خدای یکتا و ترک پرستش غیر او. چنانکه می فرماید:

(الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلا یَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیباً[۸۱])

« (همان ) کسانی که پیامهای خداوند را می رسانند و از او می ترسند و جز خدا از کسی نمی ترسند، و خدا ( به عنوان ) حسابرس، بس است».

ب: بیان آنچه که خداوند بعنوان دین نازل فرموده، چنانکه می فرماید:

(وَأَنْزَلْنَا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَیْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ [۸۲])

«و به تو قرآن نازل کردیم تا برای مردم روشن سازی آنچه را که بر آنان فرو فرستاده شده است و باشد که اندیشه کنند».

ج : راهنمایی امت به سوی خیر و باز داشتن آنان از هر گونه شر و بشارت دادن آنان به اجر و پاداش وآنان را ترساندن از سزا و عقاب چنانکه می فرماید:

( رُسُلاً مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ[۸۳])

«رسولانی مژده آور و بیم دهنده».

د : اصلاح انسانها با رهبری پاک و الگوی نیک در گفتار و کردار.

هـ : اقامت شریعت و تطبیق آن در میان بندگان.

و : گواهی آنان در روز قیامت بر امت هایشان به اینکه آنان رسالت خویش را به بهترین وکامل ترین وجه ممکن رسانیده اند.

چنانکه خداوند متعال می فرماید:

( فَکَیْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ کُلِّ أُمَّهٍ بِشَهِیدٍ وَجِئْنَا بِکَ عَلَى هَؤُلاءِ شَهِیدا[۸۴])

«پس (حالشان) چگونه است، آنگاه که از هر امتی گواهی (در میان ) آوریم و تو را بر این امت گواه بیاوریم».

(۵) اسلام دین همه انبیاء:

اسلام دین همه پیامبران ورسولان علیهم السلام است. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْأِسْلامُ[۸۵])

« بی گمان دین (حق) نزد خداوند، اسلام است».

همه انبیاء علیهم السلام به سوی یکتا پرستی و ترک پرستش غیر الله می خوانند، اگر چه شرایع و احکام شان با هم متفاوت باشد اما در اصل که توحید است با هم متفقند چنانکه رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(الانبیاء إخوه لعلات[۸۶])

«پیامبران با یکدیگر مثل برادر مادری اند».

(۶) پیامبران و علم غیب:

پیامبران علیهم السلام نیز انسانند و غیب نمی دانند، علم غیب از خصائص خداوند است و نه از صفات انبیاء علیهم اسلام، زیرا آنان نیز مانند بقیه انسانها، انسانند که می خورند و می آشامند، و ازداوج می کنند، و می خوابند و مریض می شوند و خسته می شوند. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

وَمَا أَرْسَلْنَا قَبْلَکَ مِنَ الْمُرْسَلِینَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَیَأْکُلُونَ الطَّعَامَوَیَمْشُونَ فِی الْأَسْوَاق[۸۷])

«و پیش از تو رسولانی نفرستادیم مگر آنکه (آنها هم مانند همه) خوراک می خوردند و در بازارها راه می رفتند».

و می فرماید:

(وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلاً مِنْ قَبْلِکَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجاً وَذُرِّیَّهً[۸۸])

« و به راستی پیش از تو رسولانی فرستاده ایم و برای آنان همسران و فرزندانی قرار دادیم».

پس انبیاء علیهم السلام نیز همانند دیگر انسانها غمگین می شوند، خوشحال می شوند، تلاش می کنند نشاط و حرکت دارند، فرق این است که آنانرا خداوند جهت تبلیغ دینش برگزیده است و از غیب جز همان قسمتی که خداوند آنانرا آگاه کند چیز دیگری نمی دانند. چنانکه می فرماید:

(عَالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلَى غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ یَسْلُکُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً[۸۹])

« (پروردگارم ) دانای غیب است، و کسی را بر غیب خویش آگاه نمی سازد مگر کسانی از رسولانی را که خود بپسندد. که او پیشاپیش و پشت سر او نگهبانی رهسپار می کند».

و می فرماید:

(قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ یُوحَى إِلَیَّ أَنَّمَا إِلَهُکُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ [۹۰])

«بگو: من فقط بشری مانند شما هستم که به من وحی می شود که معبودتان، معبودی یکتاست».

(۷) عصمت پیامبران:

خداوند متعال جهت تبلیغ رسالت خویش بهترین وکاملترین بندگان خودش را برگزیده است، چه از جهت تندرستی و چه از جهت اخلاق و رفتار، و آنانرا از گناهان کبیره معصوم قرار داده و از هر گونه عیب و نقصی دور داشته است، تا اینکه وحی الهی را به امت هایشان برسانند، و به اتفاق امت آنان در تبلیغ رسالت الهی معصوم هستند. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ[۹۱])

« ای رسول، برسان آنچه را که از (جانب) پروردگارت به سوی تو فرستاده شده است. اگر (این کار) را نکنی رسالتش را نرسانده ای و خداوند ترا از (شر) مردم حفظ می کند».

و می فرماید:

( الَّذِینَ یُبَلِّغُونَ رِسَالاتِ اللَّهِ وَیَخْشَوْنَهُ وَلایَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَکَفَى بِاللَّه حَسِیباً[۹۲])

« (همان) کسانی که پیامهای خدا را می رسانند و از او می ترسند و جز خدا از کسی نمی ترسند و خداوند (به عنوان) حسابرس بس است».

و می فرماید:

(ِلیعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَیْهِمْ وَأَحْصَى کُلَّ شَیْءٍ عَدَداً[۹۳])

«تا معلوم بدارد که رسالتهای پروردگارشان را به انجام رسانده اند. و (خداوند) به آنچه که در نزد آنان است احاطه دارد و با شمارش همه چیز را بر شمرده است».

و اگر چنانچه در غیر امر تبلیغ از یکی از آنان گناه صغیره ای سر بزند خداوند آنرا بر ایشان بیان میکند و آنان بلافاصله توبه می کنند و به سوی پروردگارشان رجوع می کنند، گویا اینکه چیزی نبوده است و بدینوسیله مقام و منزلتی برتر از گذشته کسب می کنند، بنابر این خداوند متعال به پیامبرانش علهیم السلام صفات و ویژگی های اخلاقی فوق العاده ای عنایت فرموده و آنانرا از هر آنچه از قدر و منزلت آنان بکاهد بدور داشته است.

(۸) تعداد پیامبران و بهترین آنان

تعداد رسولان علیهم الصلاه و السلام تا سی صد و چند نفر ثابت است. زیرا وقتی از پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم درباره تعداد آنان پرسیده شد فرمودند:

(ثلاثمائه و خمس عشره جماً و غفیراً[۹۴])

ولی پیامبران از این تعداد خیلی بیشترند و داستان بعضی از آنها را خداوند متعال در کتاب عزیزش بیان فرموده است. از جمله از بیست و پنج رسول و نبی نام برده است. چنانکه می فرماید:

(وَرُسُلاً قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَیْکَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَیْکَ[۹۵])

«و رسولانی)فرستادیم) که پیش از این داستان آنان را بر تو باز گفتیم و رسولانی که حکایت آنان را بر تو باز نگفته ایم».

و در جای دیگر میفرماید:

(وَتِلْکَ حُجَّتُنَا آتَیْنَاهَا إِبْرَاهِیمَ عَلَى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَاتٍ مَنْ نَشَاءُ إِنَّ رَبَّکَ حَکِیمٌ عَلِیم وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ کُلّاً هَدَیْنَا وَنُوحاً هَدَیْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّیَّتِهِ دَاوُدَ وَسُلَیْمَانَ وَأَیُّوبَ وَیُوسُفَ وَمُوسَى وَهَارُونَ وَکَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَزَکَرِیَّا وَیَحْیَى وَعِیسَى وَإِلْیَاسَ کُلٌّ مِنَ الصَّالِحِینَ وَإِسْمَاعِیلَ وَالْیَسَعَ وَیُونُسَ وَلُوطاً وَکُلّاً فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِینَ و منْ آبَائِهِمْ وَذُرِّیَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَاجْتَبَیْنَاهُمْ وَهَدَیْنَاهُمْ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیم[۹۶])

«و این حجتِ ماست. آن را به ابراهیم بر (ضدِ) قومش دادیم. هرکس را بخواهیم در مراتب (و منزلت) فرا می بریم، بی گمان پروردگارت کاردانِ داناست. و اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم، هر یک (از آنان ) را هدایت کردیم و به نوح (نیز) پیش از این راه نمودیم. و از فرزندان او (ابراهیم ) داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسی و هارون (را نیز هدایت کردیم). و بدینسان به نیکوکاران پاداش می دهیم. و (نیز) زکریا و یحیی و عیسی و الیاس (را هدایت کردیم) هر یک (از آنان) از صالحان بودند. و (نیز) اسماعیل و یسع و یونس و لوط (راهدایت کردیم) و هر یک ( از آنان ) را برجهانیانِ ( روزگارشان ) برتری دادیم. و (نیز ) برخی از پدران و فرزندان و برادرانشان (راهدایت کردیم ) و آنان را برگزیدیم و آنان به راه راست هدایت کردیم».

بعضی پیامبران را خداوند بر بعضی دیگر برتری داده است. چنانکه می فرماید:

(وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِیِّینَ عَلَى بَعْض [۹۷])

«و به راستی برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری داده ایم».

و می فرماید:

(تلْکَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ[۹۸])

« اینان پیامبران هستند که، برخی از آنان را بر برخی دیگر برتری داده ایم».

بهترین پیامبران، پیامبران اولوالعزم هستند، که عبارتند از حضرت نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، و پیامبر گرامی مان حضرت محمد صلی الله علیه وآله وسلم لذا می فرماید:

(فَاصْبِرْ کَمَا صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُل[۹۹])

«پس چنانکه پیامبران اولوالعزم شکیبائی ورزیدند، شکیبا باش».

و می فرماید:

(وَإِذْ أَخَذْنَا مِنَ النَّبِیِّینَ مِیثَاقَهُمْ وَمِنْکَ وَمِنْ نُوحٍ وَإِبْرَاهِیمَ وَمُوسَى وَعِیسَى ابْنِ مَرْیَمَ وَأَخَذْنَا مِنْهُمْ مِیثَاقاً غَلِیظاً[۱۰۰])

«و چنین بود که از پیامبران عهدشان را گرفتیم و (نیز) از تو و از نوح و ابراهیم و موسی و عیسی بن مریم (عهدتان را) و از آنان پیمانی استوار گرفتیم».

اما از میان همه، پیامبر عزیزمان حضرت محمد صلی الله علیه وآله و سلم بهترینِ رسولان و خاتم پیامبران و امام متقیان و سرور فرزندان آدم است، بلکه امام و خطیب انبیاء علیهم السلام و صاحب مقام محمود است که همگان بدان رشک میبرند و صاحب لوای حمد و حوض کوثر و شفیع خلائق در روز قیامت و صاحب وسیله و فضیله، که خداوند ایشان را با بهترین شرایع دینش مبعوث فرموده است،‌ و امتش را بهترین امت قرار داده که برای نفع مردم بیرون آورده شده، و برای ایشان و امت ایشان فضائل و محاسن زیادی را جمع فرموده که آنانرا برگذشتگان برتری بخشیده، پس آنان به اعتبار آفرینش آخرین و به اعتبار برانگیخته شدن در روز جزا اولین امت هستند.

پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

( فُضِّلْتُ عَلَى الأنْبِیَاءِ بِسِتِّ[۱۰۱])

« با شش چیز بر دیگر پیامبران برتری یافتم».

و در جای دیگری می فرمایند:

(أنا سَیِّد وَلَد آدَم یَوم القِیَامَه وبِیَدی لِوَاء الحمد ولافَخْرَ وَ مَا مِنْ نَبِی وَ یَوْمَئِذٍ آدم فمن سواء إلا تحت لوائی یوم القیامه[۱۰۲] )

« در روز قیامت من سردار همه فرزندان آدم هستم و در دست من لوای حمد است ولی فخر نیست، در روز قیامت هیچ پیامبری نیست مگر اینکه در زیر پرچم من است اعم از آدم و دیگر پیامبران».

بعد از رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم بهترین پیامبر حضرت ابراهیم علیه السلام است که خلیل الرحمن یعنی دوست خالص خدا شناخته شده است. طبیعی است که این دو پیامبر و دو دوست خالص خدا بهترین پیامبران اولوالعزم و سپس سه پیامبر دیگر (نوح، موسی و عیسی) بهترین پیامبران علیهم السلام می باشند.

(۹) معجزات انبیاء علیهم السلام:

خداوند متعال پیامبرانش را با معجزات بزرگ و آشکاری تأئید فرموده تا اینکه حجت و برهان آنان باشند مانند قرآن کریم، شق القمر، تبدیل شدن عصا به اژدها، و آفریدن پرنده از گل و غیره.

پس معجزه خارق العاده دلیل قاطع به صدق نبوت است و کرامت دلیل بر صدق کسی است که صداقت نبوت را باور داشته است. خداوند متعال می فرماید:

(لقدأَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ[۱۰۳])

«به راستی رسولانمان را با دلایل روشن فرستادیم».

و پیامبر گرامی مان حضرت محمد صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(ما مِن نَبِی مِنَ الانْبِیَاءِ إِلا و قَد أُوتِیَ مِنَ الایات مَا آمَن عَلَی مثله البشر و انما کان الذی أوتیته وَحْیاً أَوحاه إلیّ فَأَرْجُو أَنْ أَکُونَ أَکْثَرُهُمْ تَابِعاً یَوْمَ القِیَامَه[۱۰۴])

«هیچ پیامبری نیست مگر اینکه به او معجزه (یا معجزاتی) داده شده که انسانها بوسیله آن و امثال آن ایمان می آورند، و معجزه ای که به من داده شده وحی است که بر من فرود آمده است (یعنی قرآن کریم ) امیدوارم که از همه پیامبران پیروان بیشتری داشته باشم».

(۱۰) ایمان به نبوت پیامبرمان صلی الله علیه وآله وسلم

ایمان و باور به نبوت حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم اصل بزرگی از اصول ایمان است، که ایمان جز با این اصل تحقق نمی یابد، لذا خداوند متعال می فرماید:

(وَمَنْ لَمْ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ سَعِیراً[۱۰۵])

«و هر کس به خدا و رسول او ایمان نیاورد، بداند که ما برای کافران آتش (دوزخ) را آماده ساخته ایم».

و رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّی یَّشْهَدوا أَنْ لااله إِلا الله وإِنی رسولُ الله[۱۰۶])

« مأمور شده ام که با مردم بجنگم تا اینکه گواهی دهند که معبود بر حقی جز خدای یگانه نیست و من فرستاده خدایم».

ایمان به رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم جز با چند امور متحقق نمی شود از جمله:

اول: شناخت پیامبرمان صلی الله علیه وآله وسلم؛ ایشان محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب بن هاشم، و هاشم از قریش و قریش از عرب، و عرب از نسل حضرت اسماعیل بن ابراهیم خلیل علیهما و علی نبینا أفضل الصلاه و ازکی التسلیم است. ایشان شصت و سه سال عمر نمودند که چهل سال قبل از نبوت و بیست سه سال رسول و پیامبر بودند.

دوم: تصدیق ایشان در آنچه خبر داده، و اطاعت از ایشان در هر آنچه که امر فرموده، و اجتناب و دوری از هر آنچه نهی فرموده اند، و اینکه جز به روشی که ایشان مشروع فرموده اند خداوند پرستیده نشود.

سوم: اعتقاد به اینکه ایشان، به عنوان رسول و پیامبر به سوی همه انسانها و جنیان فرستاده شده اند، پس هیچ احدی جز تبعیت و پیروی از ایشان چاره ای ندارد، لذا خداوند متعال می فرماید:

(قلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللَّهِ إِلَیْکُمْ جَمِیعا [۱۰۷])

«بگو ای مردم، من فرستاده خداوند به سوی همه شما هستم».

چهارم: ایمان به رسالت ایشان،‌ و اینکه ایشان بهترین و آخرین پیامبران است، چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(وَلَکِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِیِّین[۱۰۸])

«بلکه رسول خدا و خاتم انبیاء است».

و اینکه ایشان خلیل خداوند، و سردار تمام بشریت و صاحب شفاعت عظمی هستند، که مخصوص به “الوسیله” بالاترین درجات بهشت است، ایشان صاحب حوض کوثر و امت ایشان بهترین امت است، چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّهٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاس [۱۰۹])

«شما بهترین امتی هستید که برای مردم پدید آورده شده است».

کما اینکه امت ایشان بیشترین تعداد بهشتیان را تشکیل خواهند داد، و اینکه رسالت ایشان ناسخ تمام رسالتهای گذشته است.

پنجم: اینکه خداوند ایشان را با بزرگترین و جاودانه ترین معجزه که قرآن کریم وکلام الهی محفوظ از هر گونه تغییر و تبدیل است، تائید و حمایت فرموده است. چنانکه می فرماید:

(قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْأِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَنْ یَأْتُوا بِمِثْلِ هَذَا الْقرآنِ لا یَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ کَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِیراً[۱۱۰])

«بگو اگر انس و جن گرد آیند بر آنکه مانند این قرآن آورند، هرگز نمی توانند مانندش آورند و اگر چه برخی از آنان یاور برخی(دیگر) باشند».

و می فرماید:

(إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُو ن [۱۱۱])

«بی گمان ما قرآن را فرو فرستاده ایم و به راستی ما نگهبان آن هستیم».

ششم: ایمان به اینکه رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم رسالتشان را تبلیغ کردند و امانت را ادا نمودند، و امت را نصیحت کردند، هیچ خیر و خوبی نبود،‌ مگر اینکه امت را به آن ترغیب و راهنمایی فرموده و هیچ شر و بدی نبود، مگر اینکه امت را از آن بر حذر داشته است. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُوفٌ رَحِیمٌ[۱۱۲]) «بی گمان رسولی از خودتان به سوی شما آمد، رنجتان بر او دشوار، بر شما حریص (و) به مومنان رؤوفِ مهربان است».

و خود رسول گرامی صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

( مَا مِنْ نَبِی بَعَثَهُ الله فِی أُمَّه قَبْلِی إِلا کَانَ حَقّا عَلَیه أَن یَدُلَّ أُمته عَلَی خَیر مَا یَعْلَمه لهم ویحذر أُمَّته مِنْ شَرّ مایَعْلَمْهُ لهم [۱۱۳])

«هیچ پیامبری نبوده که خداوند او را قبل از من در میان امتی مبعوث کند مگر اینکه مأمور و مکلف بوده است به اینکه امتش را به هر خیر و نیکی ای که می دانسته راهنمایی نموده و از هر شر و بدی که می دانسته بر حذر بدارد».

هفتم: محبت ایشان صلی الله علیه وآله وسلم تا حدی که محبت ایشان را بر محبت تمامی مخلوقات و حتی بر محبت خودش ترجیح دهد. پس محبت و تعظیم و احترام، و شخصیت قائل شدن و اطاعت کردن ایشان از حقوقی است که خداوند متعال در کتاب عزیزش بر ما واجب کرده است، زیرا محبت ایشان جزو محبت خدا و اطاعت از ایشان اطاعت از خداست. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیم[۱۱۴])

«بگو: اگر خدا را دوست می دارید از من پیروی کنید تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان شما را برایتان بیامرزد و خداوند آمرزنده مهربان است».

و حضرتش صلی الله علیه و آله و می فرماید:

(لایُؤْمِنُ أَحَدُکُمْ حَتَّی أَکُونَ أَحَبُّ إلَیهِ مِنْ وَلدِهِ وَ وَالِدِهِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِین[۱۱۵])

«هیچیک از شما نمی تواند مؤمن کامل باشد تا زمانی که من در نزد او از فرزند و پدرش وسایر انسانها محبوبتر نباشم».

هشتم: به کثرت بر حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم درود و سلام فرستادن،‌ زیرا بخیل کسی است که اسم مبارک ایشان در نزدش برده شود و برایشان درود نفرستد. خداوند متعال می فرماید:

(إِنَّ اللَّهَ وَمَلائِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَى النَّبِیِّ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیماً ا)[۱۱۶]

«بی گمان خداوند و فرشتگانش بر پیامبر درود می فرستند. ای مومنان (شما نیز) بر او درود بفرستید و چنانکه باید سلام بگویید».

و حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(مَنْ صَلَّی عَلَیَّ وَاحِدَهً صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ بهَا عَشْراً [۱۱۷])

« کسی که یکبار بر من درود بفرستد خداوند متعال در مقابل ده مرتبه بر او درود می فرستد».

در چند جا بر ایشان درود و سلام فرستادن بسیار مهم و مؤکد است؛ از جمله در تشهد نماز، در قنوت، در نماز جنازه، در خطبه جمعه، بعد از اذان، هنگام ورود و خروج از مسجد، هنگام دعا، ‌هنگامیکه نام مبارک ایشان برده شود و غیره.

نهم: اینکه پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در نزد پروردگارشان زنده اند، زندگی برزخیی که از زندگی شهدا بهتر و کامل تر است، ولی مانند زندگیشان در روی زمین نیست؛ این زندگی مخصوصی است که چگونگی آنرا ما نمی دانیم، ولی با این وجود نمی توان آنها را مرده نامید. چنانکه حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(إِنَّ اللهَ حَرَّمَ عَلَی الأرْضِ أَنْ تَأْکُلَ أَجْسَادَ الأَنْبِیَاء[۱۱۸])

« خداوند بر زمین حرام گردانیده است که جسد پیامبران را بخورد».

همچنین می فرمایند:

(مَامِنْ مُسْلِمٍ یُسَلِّمُ عَلَیَّ إِلا رَدَّ اللهُ عَلَیَّ رُوْحِی کَی أَرُدَّ عَلَیْهِ السَّلام[۱۱۹])

«هیچ مسلمانی نیست که بر من سلام کند مگر اینکه خداوند روحم را به من باز می گرداند تا اینکه سلام او را جواب دهم».

دهم: اینکه در حیات حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم و همچنین در کنار قبر ایشان هنگام سلام دادن کسی صدای خودش را بلند نکند که این نیز جزو احترام ایشان است. چنانکه خداوند متعال می فرماید:

(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَکُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِیِّ وَلا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ کَجَهْرِ بَعْضِکُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُکُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ[۱۲۰])

«ای مؤمنان، صدای خود را بلندتر از صدای پیامبر مکنید ـ و مانند سخن گفتن با همدیگر ـ با او بلند سخن مگویید. که مبادا ـ در حالی که شما نمی دانید ـ اعمالتان از بین برود».

احترام ایشان پس از وفات عین احترام در حیات ایشان صلی الله علیه وآله وسلم است. چنانکه نمونه های اول و الگوهای بی نظیر مکتب ایشان رضوان الله علیهم اجمعین عمل کردند، چه آنان از نظر اطاعت و پیروی نزدیک ترین مردم به ایشان بوده، و از هرگونه مخالفت با ایشان و بدعت گذاری در دین بشدت گریزان بودند.

یازدهم: با همه اصحاب و اهل بیت و همسران ایشان دوستی و محبت داشتن و از هر گونه کینه و حسد و کدورت،‌ و دشنام و جسارت و اهانت نسبت به آنان پرهیز کردن، زیرا خداوند از آنان راضی شده و آنان را برای صحبت و یاری پیامبرش صلی الله علیه وآله وسلم برگزیده است،‌ و دوستی و موالاتشان را بر این امت واجب گردانیده است. خداوند متعال می فرماید:

(وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِینَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْه[۱۲۱])

« و پیشروان نخستین از مهاجران و انصار وکسانی که به نیکوکاری از آنان پیروی کردند، خداوند از آنان خشنود شد و (آنان نیز) از او خشنود شدند».

حضرتش صلی الله علیه وآله وسلم می فرمایند:

(لا تَسُبُّوا أَصْحَابِی فَوالَّذی نَفْسِی بِیَدِهِ لَوْ اَنْفَقَ أَحَدُکُمْ مِثْلَ أُحُد ذَهَباً مَا بَلَغَ مُدَّ أَحَدهم وَلا نَصِیفَه[۱۲۲])

« صحابه مرا دشنام ندهید، قسم به ذاتی که جانم در قبضه اوست اگر یکی از شما به اندازه کوه احد طلا انفاق کند ثوابش به اندازه یک « مُدّ » (پُری دو کف دست) و حتی نصف مُدّ آنها نخواهد رسید».

برای کسانی که بعد از ایشان می آیند مستحب است که برای آنان طلب آمرزش کنند و از خداون

| ۴ شهریور ۱۳۹۱

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 14نفر
  • بازدید امروز 41660
  • بازدید دیروز 84411
  • بازید کل 107807071

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com