پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

دوستان گرامی، وااسلاماه شدیدا به کمک مالی شما خیرین محترم نیازمند است با کمک به سایت در فعالیت های آن سهیم شوید کمک های خود را می توانید از طریق لینک زیر پرداخت نمایید http://vaislamah.com/donate ×
آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2321
  • کل نظرات 9622
  • کل اعضا 1684
  • جدیدترین عضو اسحق
خبرنامه
وااسلاماه
| بازدیدها: 1067

در یکی از روزها که مریم طبق عادت همیشگی در اتاق خود به نماز و عبادت پروردگار مشغول بود، ناگهان احساس نگرانی‌ کرد و هراسی در دلش افتاد که قبلا سابقه نداشت‌: در مقابل او فرشته‌ای آسمانی ظاهر شده بود و برای این‌ که مریم با او انس‌ گیرد و از او فرار نکند، به قیافه‌ی بشری ‌کامل درآمده بود. مریم تصمیم ‌گرفت ‌که بگریزد و به خداوند پناه برد زیرا گمان می‌کرد کـه او انسانی تجاوزکار، ‌گناهکار، فاجر و اهل شر است و او خود زنی مومن‌، پرهیزکار، پاک و باعفت بود؛ اما آن فرشته آرامش را به او برگرداند و هراسش را تسکین بخشید و با او صحبت‌ کرد و گفت‌: ﴿به درستی ‌که من فرستاده‌ی پروردگار تو هستم و آمده‌ام تا به تو پسری پاکیزه عطا نمایم‌.

ابری از اندوه او را در برگرفت و موجی از ناراحتی و تاسف او را در خود فرو برد، اما هول و شدت و هراس آن وضعیت‌، زبان او را نبست‌، بلکه تمام توان و نیروی او را گرد آورده و او را برانگیخت و او از سکوت بیرون آمد و به سخن در آمد و گفت‌: ﴿چگونه من پسردار می‌شوم در حالی‌که هیچ بشری به من دست نزده است و اهل فحشا نیز نبوده‌ام.

فرشته‌، در جواب ‌گفت‌: ﴿همان‌گونه است و پروردگارت ‌گفته است‌ که‌: این‌کار بر من آسان است و تا این‌که او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خود قرار دهیـم و این امری قطعی و تغییرناپذیر است﴾ و سپس از آن‌جا رفت و از نظر پنهان ‌گشت‌.

ریم، مات و مبهوت نشست و در مورد آن‌چه ‌که شنیده بود، به فکر فرو رفت و ترس و هراس و وحشتی در درون خود احساس‌ کرد و بدون شک او سخنان مردم را درباره‌ی دختر باکره‌ای ‌که بدون شوهر حامله شده و فرزندی به دنیا آورده است‌، در ذهن مرور می‌کرد و این افکـار او را وحشت زده و نگران می‌کرد؛ چرا که در ادامه‌ی این افکار، بدگمانی‌ها و تردیدهایی را پیش‌بینی می‌کرد که به سبب این مساله درباره‌ی خودش به درون مردم راه خواهد یافت و از این‌رو به گوشه‌گیری و دور شدن از مردم تمایل پیدا کرد، اندوه او را فرا گرفت و ترس بر او چیره ‌گشت و همواره در فکر این راز وحشتناک و نطفه‌ای‌ که در رحمش منعقد می‌شد، بود.

ماه‌ها گذشت و او همچنان از آزارهای شدید روحی و فکری رنج می‌برد و غم و اندوه او بیشتر می‌شد و افکار و وسوسه‌های‌ گوناگون ذهن او را به خود مشغول ‌کرده بود و بیشتر اوقات با حالتی افسرده تنها در گوشه‌ای می‌نشست به زندگی دلخوشی‌ای نداشت و هیچ نوع خوردنی و آشامیدنی برای او گوارا نبود و بیشتر اوقات حالتی پریشان و آشفته داشت‌، به هیچ سخنی ‌گوش نمی‌داد و به هیچ امری توجه نمی‌کرد.

این دختر، با کوله‌باری از غم و اندوه در زادگاه و محل رشدش در شهر ناصره در خانه‌ای ییلاقی و ساده و بدون پیرایه به‌سر می‌برد و آن خانه را سپری قرار داده بود که او را از چشـم مردم پوشیده و از انظار رقیبان پنهان نگه دارد. او به بهانه‌ی درد و خستگی‌، از اختلاط با قوم و رفت و آمد با عشیره و خویبشانش دوری می‌جست‌، زبرا می‌ترسید که راز نهانش برملا شود و امر پوشیده‌اش آشکار گردد و نام او بر سر زبان‌ها بیفتد و مردم در مورد او حرف و حدیث‌ها بگویند و هرچه روزها سپری می‌شدند، پریشانیـش بیشتر و غم و اندوهش زیادتر می‌شد، زیرا چیزی ‌که از آن می‌ترسید و می‌کوشید آن را پنهان نگه دارد، به زودی آشکار می‌گشت و در میان مردم شایع می‌شد.

روردگارا! رحم‌کن‌! این چه سرنوشتی بود که برای او رقم می‌خورد و شب‌ها چه چیزی را برای او در دل خود پنهان ‌کرده بودند؟‌! او از خانواده‌ای ریشه‌دار بود که اصل آن ثابت و فرعش در آسمان بود؛ ‌پدرش مرد بدکار و مادرش اهل فحشا نبود، اکنون‌، با همه‌ی این‌ها، مردم درباره‌ی او چه خواهند گفت‌؟ و او باید با چه وسیله‌ای در مقابل تیر تهمت‌هایی‌که او را هدف می‌گرفتند، از خود دفاع می‌کرد؟ در حقیقت‌، این موضوع‌، امری بود که لرزه بر اندام‌ها می‌انداخت و کودکان از هول و هراس آن پیر می‌شدند. آیا مردم ‌گمان نمی‌کردند که او چیزی را از دست داده است‌ که برای یک دختر،‌ گران‌بهاترین چیز مورد توجه و حفاظت است و آیا نمی‌گفتند که‌: او شرف وکرامت و آبروی خانواده را پایمال و لکه‌دار کرده و مایه‌ی رسوایی و تنزل مقام بلند آن‌ها گشته است و بینی آن‌ها را بر خاک مذلت نشانده است‌؟‌! به راستی‌که این مساله‌ای بسیار بزرگ و ناگوار بود و تمام این حرف و حدیث‌ها در حالی بود که از او تاوانی سر نزده و مرتکب‌ گناهی نشده بود و از آن‌چه بر سر زبان مردم جاری می‌شد، بری بود و با آن‌چه ‌که در ذهن و خاطر مردم در مورد او می‌گذشت‌، بسیار فاصله داشت‌.

آیا در این تنگنا و ناراحتی‌، ‌کاری از دست او ساخته بود جز این‌که تسلیم قضای الهی‌ گردد و منتظر سرنوشت و بازی‌های پنهان روزگار بماند؟

بدون شک‌، عادت او به عبادت پروردگار و پرهیزکاریـش‌، مقداری از رنج‌های او می‌کاست و راه‌ گشایشی برای تنگنای او و مایه‌ی سکون و آرامش روان هراسان او بود؛ مگر آن فرشته به او نگفته بود که نوزادش در گهواره با مردم سخن خواهدگفت‌؟ آیا آن برای رد نیرنگ و سخنان نابه‌جای مردم‌ کافی نبود و برهانی بسیار آشکار بر برائت و پاکی او ارائه نمی‌کرد؟ این مساله‌، به او تسلای خاطر می‌داد و تنها امید و آرزوئی بود که راه خلاص و نجات خود را از آن انتظار می‌‌کشید.

زمان وضع حمل نزدیک شد و او درد زایمان را احساس ‌کرد؛ از این‌رو، از شهر خارج شد و درد زایمان او را به سمت تنه‌ی نخلی خشکیده ‌کشاند؛ او تک وتنها و بدون یار و یاوری بود که به او کمک‌کند و دردهایش را تخفیف بخشد و او را معالجه نماید؛ در آن مکان‌، آن مادر دوشیزه‌، رنج‌های زایمان را تحمل‌ کرد و در فضایی باز و وسیـع نوزادش به دنیا آمد.

تنهایی او را آزار می‌داد و با دیدن ثمره‌ی زندگیش دلش می‌سوخت‌. او با حسرت و اندوه نگاهی به طفل انداخت و آرزو کرد که قبر او را در خود جای می‌داد و قبل از این‌که تبدیل به مادری بدون شوهر گردد، از دنیا می‌رفت‌؛ پس‌ گفت‌: ﴿ ‌ای‌کاش قبل از این مرده بودم و به طور کلی فراموش شده بودم‌.

او در آن وضع و حال نمی‌دانست‌ که چه‌‌کار کند،‌ کاملاً گیج و سرگردان شده بود، حزن و اندوهش بیشتر شده و دیگ خشمش به جوش آمده بود و با حالتی ناشی از خشم و رنجش در گوشه‌ای نشست‌، اما طولی نکشید که صدایی در گوشش طنین‌انداز شد وترس و هراسش را پراکنده و اشک‌هایش را خشک‌ کرد و در زیر پایش ندا داد: ﴿‌که اندوه مخور، پروردگارت در زیر پایت چشمه‌ای جاری ساخته است‌ که آبش در این سرزمین خشک روان می‌گردد ﴿ ‌و تنه‌ی درخت خرما را به سمت خود بکش‌، خرمایی تر وتازه بر تو فرو می‌افتد﴾ و از آن بخور تا بخشی از توان بدنیت را که از دست داده‌ای‌، به تو بازگرداند و از تولد این بچه شادمان باش -‌که مایه‌ی چشـم‌ ‌روشنی توست – و از این‌که می‌بینی ‌که خداوند با قدرت خود تنه‌ی خشکیده‌ی درخت خرما را سبز می‌کند، اطمینان و آرامش قلبی پیدا کن و از این‌که خداوند به تو هدیه داده و در این بیابان برهوت برایت آب جاری ساخته‌، خرسند باش‌.

بدون شک‌، آن معجزه‌، قوی‌ترین دلیل بر برائت او و روشن‌ترین برهان بر پاکی او بود و بهترین نشانه برای رد تهمت تهمت‌زنندگان و عیب عیب‌گویان بود، اما آن‌، تنها در محل زایمان‌، تهمت را دفع و حجت را برای حجت‌خواهان ارائه می‌کرد و او می‌خواست جوابی برای سرزنش‌کنندگان و عیب‌گویانی ‌که در قریه‌اش به استقبال او می‌آیند و به او زخم زبان می‌زنند، داشته باشد و به همین دلیل‌، ترس و هراسش‌، از بین نرفت و ابر غم و اندوه از بالای سر او پراکنده نشد. گویی‌ که خداوند دلیل سرگشتگی و حیرت مریم را به اطلاع نـوزاد کوچکش رسانده و او را از نگرانی مادرش آگاه ‌کرده بود، این بود کـه وی سخن‌ گفتن برای تبرئه‌ی مادرش را از دوش مادر برداشت و جواب دادن به سوالات مردم از مادرش را به عهده ‌گرفت و گفت‌: ﴿‌پس اگر از افراد بشر کسی را دیدی‌، بگو که‌: من برای خداوند بخشنده نذر کرده‌ام ‌که روزه‌ی (‌سکوت‌) بگیرم‌، پس امروز با هیچ انسانی صحبت نمی‌کنم‌﴾‌


مریم‌، آرام ‌گرفت و هوش و حواسش بازگشت و جانی تازه ‌گرفت و به سمت شهر به راه افتاد و در حالی‌که نوزادش را حمل می‌کرد، او را میان قومش برد.

قضیه‌ی مریم به زودی منتشر و شایع ‌گشت و خبر او به همه‌جا رسید و مردم در مورد پاکی و عفت او سخن‌ها گفتند و شایعه‌ها بافتند و عده‌ای از آنان شروع‌ کردند و او را مورد سرزنش قرار دادند و به شدت او را نکوهش نمودند و شرافت و بزرگواری خانواده و کرامت دودمانش را به یاد او آوردند و گفتند: ﴿‌به تحقیق ‌کاری بس زشت و ناپسند انجام داده‌ای‌! ای خواهر هارون‌! پدرت مرد تبهکار و هرزه‌ای نبود و مادرت نیز فاحشه نبود﴾‌

لب‌هایش از هـم باز نشد و شرم و حیا زبانش را بند آورد، از سـخن‌ گفتن سرباز زد و سکوت اختیار کرد و گفت‌: من برای خداوند بخشنده نذر کرده‌ام ‌که روزه‌ی سکوت بگیرم و کلمه‌ای سخن نخواهـم ‌گفت و سوالی را جواب نخواهم داد و شما اگر که می‌خواهید بر حقیقت و اصل موضوع آگاه شوید، با این سخن بگویید و به نوزادش اشاره ‌کرد؛ مردم از عمل او شگفت زده شدند و اشاره‌اش را به استهزا گرفتند و گفتند: ﴿‌چگونه با بچه‌ی شیرخواره‌ای صحبت‌ کنیـم که در گهواره است‌﴾

امـا خداوند زبان آن نوزاد کوچک را گشود و از حلقی‌ که هنوز کامل نشده بود، صدا بیرون آمد و دهانی ‌که هنوز پستان مادر را هم نمی‌شناخت‌، به حرکت در آمد و با وضوح تمام‌، مردم را مورد خطاب قرار داد، اما در مورد سرزنش مردم از مادرش سخنی به میان نیاورد و در مورد تهمت‌هایی‌که به آن زن پاکدامن وارد می‌کردند، با آنان مجادله ننمود، بلکه ‌گفت‌: ﴿‌به راستی‌ که من بنده‌ی خـدا هستم و خداوند به من ‌کتاب عطا کرده و من را پیامبر قرار داده است و هرجا که باشـم من را اهل برکت قرار داده و به من توصیه فرموده است تا زمانی که زنده هستم بر ادای نماز و زکات پایدار باشم و با مادرم به نیکی رفتار نمایم و خداوند من را گردنکش و بدبخت قرار نداده است و سلام خداوند بر من است روزی‌ که به دنیا آمدم و روزی ‌که می‌میرم و روزی ‌که زنده می‌شوم‌﴾‌

آیا دیگر نیازی به دلیل برای محو سخنان باطل آن‌ها و آشکار نمودن دروغ آن‌ها دیده می‌شود؟ آیا خداوند با حکمت خود، او را به سخن نـیاورد و وی را برای پیامبری آماده نفرمود در حالی که او هنوز نوزادی در گهواره و طفلی در آغوش مادر بود؟ این‌، نشانه‌ای بر برائت ستم و معجزه‌ای دال بر پاکی او بود، زیرا آن قدرتی‌ که با حکمت‌، نوزادی را در آن سن به سخن درآورد، از آفریدن او بدون پدر نیز ناتوان نیست و نوزاد، با کلمه‌ای از طرف خداوند آفریده شده است و از این‌رو، مردم باید از سرزنش‌ها و نکوهش‌های خود دست بردارند و از سخن‌ گفتن در مورد آبرو و عفت مریم و برافروختن آتش فتنه پیرامون او اجتناب ورزند.

بی‌گمان آن صوت و صدا، آنان را شگفت زده و حیران نمود و آن نشانه‌، زبانشان را بند آورد و آن سخن حکیمانه از جانب طفلی در گهواره در آن قریه‌، دهان به دهان گشت و خبر آن در هر کوی و برزن منتشر شد و سخن مردم در خانه‌ها و زمینه‌ی ‌گفتار در مجالسشان شد و آن نوزاد را بسیار بزرگ و گرامی پنداشتند و گمان بدشان نسبت به مریم تبدیل به یقین در برائت او شد و فهمیدند که آن‌ کودک مانند سایر کودکان قریه نیست‌، بلکه شان و مقامی بسیار بزرگ و مأموریتی بسیار خطیر خواهد داشت‌.

ولی نباید تصور نمود که تمام مردم چنین اعتقادی داشتند، چرا که وحدت نظر و بـاور همه‌ی آنان در یک چیز محال است‌، بلکه عده‌ای از آنان‌، آن سخنان را خـرافـه‌ای بیش نمی‌دانستند و گمان می‌کردند که آن سخنان ساخته و پرداخته‌ی خانواده و خوبشان مریم است تا به وسیله‌ی آن مریم را بری از گناه اعلام ‌کنند و عمل نادرستش را بپوشانند و دهن بدگویانی را که سخنانشان چون شراره‌ی آتش زبانه می‌کشید و باعث اذیت آنـان مـی‌شد، ببندند و بدون شک تعداد این افرادی ‌که ‌گوششان به آن حجت بدهکار نبود و آن برهان آشکار شک و تردیدشان را از بین نبرد، کم بودند و آنان افرادی نادان بودند، چنان که به سخن حق‌ گوش نمی‌دادند و آن حجت آشکار، مرض شک و وسواس آنان را درمان نمی‌کرد و عقل‌های آنان قادر به درک این حقیقت نبود که خداوندی ‌که زمین و آسمان را با قدرت خود آفریده و نگه داشته است و ملکوت آن‌ها را در دستان قدرت خود دارد، قادر است‌ که انسانی را فقط با کلمه‌ای از سوی خود بیافریند و آن پروردگاری ‌که هرگاه چیزی را اراده ‌کند فقط به آن می‌گوید: به وجود آی و آن چیز به وجود می‌آید، می‌تواند روشی مخالف آن‌چـه راکـه مردم به آن عادت‌ کرده و به خوبی شناخته‌اند، در پیش‌ گیرد.

و مردمی‌ که این‌گونه باشند، باید دور رانده شوند و به طریق اولی نباید برای سخن و نظر آنان قدر و ارزشی قائل شد و شاید کینه‌ای در سینه و غل و غشی در درون آن‌ها وجود داشت که چشم بصیرت آنان را کور کرده و بر دل‌هایشان مهر نهاده بود و به همین علت بود که مریم به این‌گروه اندک ستم‌کار و جماعت لجوج و خودپسند توجهی نکرد و در شهـر ناصره اقامت گزید و آرام و خرسند و مطمئن، به تربیت و پرورش نوزادش همت‌ گماشت‌، زیرا می‌دانست که خداوند فرزندش را تحت رعایت خود می‌گیرد و با عنایت خود از او محافظت خواهد کرد تا این‌که ‌رسالتش‌ را به‌ انجام ‌رساند‌.

| ۲۷ فروردین ۱۳۹۱

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 35نفر
  • بازدید امروز 28582
  • بازدید دیروز 110002
  • بازید کل 100738176

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com