پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2334
  • کل نظرات 9712
  • کل اعضا 1700
  • جدیدترین عضو محمدحسین
خبرنامه
وااسلاماه
| بازدیدها: 40531

غِیبت از خطرناک ترین بیماری های زبان است و خداوند سبحان ما را از غیبت برحذر داشته و کسی را که غیبت برادرش را نموده، و آنچه را او ناپسند می دارد در مورد او بیان می دارد، به کسی تشبیه کرده است که گوشت تن برادر مرده ی خود را می خورد،

می فرماید: {ولا یغتب بعضکم بعضًا أیحب أحدکم أن یأکل لحم أخیه میتًا فکرهتموه واتقوا الله إن الله تواب رحیم } [حجرات: ۱۲]

یعنی: ” و بعضى از شما غیبت بعضى نکند آیا کسى از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده‏اش را بخورد از آن کراهت دارید [پس] از خدا بترسید که خدا توبه‏پذیر مهربان است.”

پیامبر صلى الله علیه و سلم اصحابش را از غیبت برحذر داشته و می فرمود: (أتدرون ما الغِیبه؟) قالوا: الله ورسوله أعلم. فقال الله صلى الله علیه وسلم: (ذِکْرُکَ أخاک بما یکره)، فقال أحد الصحابه: أرأیتَ إن کان فی أخی ما أقول؟ فقال الرسول صلى الله علیه وسلم: (إن کان فیه ما تقول فقد اغتبتَه، وإن لم یکن فیه فقد بَهَتَّه) [مسلم]

یعنی: ” آیا می دانید که غیبت چیست؟ گفتند: خدا و رسولش بهتر می دانند. پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمود: بیان چیزهایی در مورد برادرت که ناپسند می دارد. و آن حضرت صلی الله علیه و سلم فرمودند: چنانچه آن چیزهایی که می گویی در او باشد غیبتش کرده ای و اگر نباشد به او بهتان زده ای.”

 

 

غیبت باعث گسستن روابط دوستی و محبت میان مردم گشته و بذر کینه و بدخواهی و نفرت را میان آنان می کارد و بیانگر پلید بودن گوینده اش و عمق حسد و ستم پیشه گی درون در درون وی می باشد. امام علی -رضی الله عنه- انسان های اهل غیبت را به اشراری همچون مگسان تشبیه می نماید و می فرماید: انسان های شرور بدنبال بدی های مردم اند و نیکی ها آنان را رها می نمایند همانگونه که مگس ها تنها به دنبال محل های فاسد و گندیده می گردند.

کسی به غیبت از دیگران بپردازد از جانب آنان ناپسند و مطرود بوده و کسی حرف های او را تصدیق نکرده و در کاری شرکتش نمی دهند.

به قول یکی از حکیمان گفته است: وقتی کسی را دیدی که غیبت دیگران را می کند تمام سعیت را بکن تا نه تو او را بشناسی و نه او ترا.

غیبت سایر عبادت های مسلمان را نیز تباه می کند. روزه داری که از دیگران غیبت می کند پاداش روزه و دیگر عباداتش را از کف می دهد. روایت می شود که در زمان پیامبر صلى الله علیه و سلم دو زن روزه داشتند و غیبت نیز می نمودند. پیامبر صلى الله علیه و سلم از این موضوع مطلع شد به آن دو زن فرمود: (صامتا عما أحل الله، وأفطرتا على ما حرم الله) [احمد]

یعنی: “روزه گرفتند از آنچه خدا حلال کرده است و به آنچه حرام نموده است شتافتند.”، یعنی از غذا و نوشیدنی دست کشیده و روی به صحبت و گفتگو در مورد آبروی مردم آوردند و خداوند روزه ی شان را نمی پذیرد.

غیبت مستوجب عذابی شدید و مجازاتی دردناک از جانب خداوند است.

رسول خدا صلى الله علیه و سلم می فرماید: (لما عُرِجَ بی (أی فی رحله الإسراء) مررتُ بقوم لهم أظفار من نحاس یخْمِشُون (یجرحون) وجوههم وصدورهم، فقلت: مَنْ هؤلاء یا جبریل؟ قال: هؤلاء الذین یأکلون لحوم الناس ویقعون فی أعراضهم) [ابوداود]

یعنی: “چون به معراج برده شدم، از کنار گروهی گذشتم که ناخن هایی مسین داشتند و بدان روی ها و سینه های شانرا می خراشیدند.
گفتم: ای جبرئیل این ها کیانند؟
فرمود: اینان کسانی اند که گوشتهای مردم را می خورند و آبروی شان را می ریزند.”
در موارد خاصی اسلام به مسلمانان اجازه داده است تا عیب های دیگران را بیان نماید و در این موارد این کار غیبت محسوب نشده و فرد بخاطر آن مجازات نمی گردد. این موارد به قرار زیر می باشند:

* بردن شکایت نزد قاضی و یا حاکم: مظلوم حق دارد که از کسی که به او ظلم نموده است پیش قاضی و مانند آن شکایت ببرد.

* ایجاد تغییر در اعمال زشت و ناپسند کسی و برگرداندن فرد گناهکار به سوی مسیر درست و صحیح. در این حالت شخص می تواند که بگوید: فلان کس چنین و چنان می کند. تابلکه فرد مذکور سرزنش شده و از کاری که می کند دست بازدارد. البته در صورتیکه به نصیحت و تندرز کسی گوش فرانمی دهد و پرده پوشی در او تاثیر مثبتی ایجاد نمی نماید. شرط بدون اشکال بودن این کار در این است که هدف از آن ایجاد تغییر در کار ناپسند بوده و آوازه و شهرت بخشیدن به نافرانی فرد نباشد.

* برحذر داشتن مسلمانان از آسیب و گزند و اندرز دادن به آنان: فرد مسلمان اجازه دارد که برادرش را به دور ماندن از برخی اشخاص، بخاطر صفات و اخلاق ناپسندی که دارند و باعث آسیب و ضرر می گردد، پند دهد.

* اعلان بی بندوباری و بدعت: چنانچه کسی بطور آشکارا به گناه مبادرت می ورزد؛ مثلاً شراب می نوشد و یا حق دیگران را خورده و ستم می کند، بیان عیب های او اشکالی ندارد. شاید که دست از این اعمال برداشته و بسوی خداوند بازگردد.

* شناسه: اگر شخصی دارای لقب خاصی باشد که مردم او را با همان نام می شناسند؛ مانند آنکه بگویند: فلان کس نابینا، یا لوچ و … در این حالت اگر غرض شناختن فرد باشد بیان آن اشکال ندارد ولی درصورتیکه هدف ناسزاگویی و تحقیر فرد باشد جایز نمی باشد.
در آخر، کلام حسن بصری را بخوانید که می گوید: غیبت مگر در سه مورد جایز نیست: فاسقی که بزهکاریش را آشکار می کند، فرد بدعت گزار، و امام و رئیس زورگو و غیرعادل.

| ۱۱ آبان ۱۳۹۱
یک پاسخ به “درباره ی غیبت”

  1. اشنا says:

    دست شما درد نکنه

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 36نفر
  • بازدید امروز 61688
  • بازدید دیروز 130536
  • بازید کل 105409666

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com