پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2335
  • کل نظرات 9754
  • کل اعضا 1707
  • جدیدترین عضو MEHDI7
خبرنامه
وااسلاماه
| بازدیدها: 43312

اولا لازمست گفته شود که:

۱- خون جاریِ حیوانات مردار نجس است و آیه‌ی کریمه،‌ نیز بر نجاست آن دلالت دارد.

«قُل لاَّ أَجِدُ فِی مَا أُوْحِیَ إِلَیَّ مُحَرَّمًا عَلَی طَاعِمٍ یَطْعَمُهُ إِلاَّ أَن یَکُونَ مَیْتَهً أَوْ دَمًا مَّسْفُوحًا» (انعام ۱۴۵)

یعنی: بگو: در آنچه بر من وحی شده، هیچ غذای حرامی نمی‏یابم؛ بجز اینکه مردار باشد، یا خونی که (از بدن حیوان) بیرون ریخته باشد.

۲- خون حیض نجس است. به دلیل حدیث عایشه و اسماء.

از اسماء دختر ابوبکر رضی الله عنه روایت است : (جاءت امرأه إلی النبی صلی الله علیه وسلم فقالت : إحدنا یصیب ثوبها من دم الحیض کیف تصنع؟ فقال : تحته ثم تقرصه بالماء ثم تنضحه، ثم تصلی فیه) «زنی نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمد و گفت : اگر لباس یکی از ما به خون حیض‌آلوده شد، چکار بایدبکند؟ پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود : آن را از لباسش بزدایدو سپس با نوک انگشتان و آب آن را بشوید و سپس بر روی آن، آب بریزد و در آن نماز بخواند».متفق علیه

 ۳- خروج خون از بدن (بجز از دو سبیل پشت و جلو) موجب باطل شدن وضو نمی شود.

هیئت دائمی افتا در این باره می گویند: ” دلیل شرعی در دست نداریم که خروج خون از بدن (غیر از راه‌های عقب و جلو) ناقض وضو باشد. اصل این است که خون ناقض وضو نیست و مبنای عبادات توقیفی است. بنابراین هیچ کس اجازه ندارد که بگوید این عبادات مشروع است؛ مگر آن‌که دلیلش را ارائه بدهد. البته برخی از علما خروج خون را از نواقض وضو دانسته‌اند. بنابراین اگر کسی در اثر خروج خون (ولو این‌که از غیر شرمگاه خارج شود) وضو بگیرد کارش خوب و پسندیده است و راه احتیاط در پیش گرفته و خودش را از اختلاف خلاص نموده است. رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم فرموده است: « دَعْ مَا یَرِیبُکَ إِلَی مَا لَا یَرِیبُکَ »نسائی، ترمذی، حاکم…

[آنچه که تو را به شک می‌اندازد ترک کن و به سوی چیزی برو که تو را به شک نمی‌اندازد]”.فتاوای انجمن دایمی مباحث علمی و افتا (۵/۲۶۱).

۴- خون ماهی پاک است. زیرا ماهی مرده پاک است و این دلیلی است بر این‌که خون آن پاک است؛ زیرا فلسفه‌ی تحریم مردار، بقای خون در وجود آن است.

 پیامبر اکرم صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم می‌فرماید: «مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ فَکُلُ» بخاری (۲۴۸۸) و مسلم (۱۹۶۸).

«هر وسیله‌ای که موجب جاری شدن خون از حیوان است و (به هنگام ذبح) نام الله بر آن ذکر شده باشد از گوشت آن بخورید».

۵- -خون مگس، پشه و امثال اینها پاک است، زیرا این حشرات اگر بمیرند باز هم پاک‌اند، کما این‌که حدیث «امر به فرو بردن مگس در نوشیدنی‌ها» دلالت بر همین مطلب دارد. بخاری (۳۳۲۰-۵۷۸۲)

۶- خونی که بعد از ذبح در بدن حیوان باقی می‌ماند. این خون پاک است؛ زیرا مانند بقیه‌ی اعضای حیوان است و معلوم است که اجزای حیوانِ ذبح شده حلال و پاک است، بنابراین خون آن نیز پاک است، مانند: کبد و طحال.

از  ‌ابومجلز درباره‌‌ی خونی ‌که  در  محل  ذبح  حیوان  باقی  می‌ماند  و  خونی ‌که  روی  دیگ  می‌ماند،  سوال ‌کردند؟‌ گفت‌:  اشکال  ندارد،  فقط  از  خون  جهنده  و  جاری  نهی  شده است‌.  عبد  بن  حمید  و  ابوالشیخ  این  مطلب  را  از  او نقل ‌کرده‌اند.  از عایشه  -‌رضی  الله  عنها  -‌روایت  شده‌ که‌: کنا نأکل اللحم والدم خطوط علی القدر  [‌ما گوشت  می‌خوردیم  در  حالیکه  خطوط  خون‌،  بر  روی  دیگ  نمایان  بود]‌‌. (فقه السنه)

دوما: در مورد اینکه آیا خون آدمی (و خون حیوان حلال گوشت) نجس است یا خیر، در واقع بین علماء اختلاف است: 

امامان اربعه (امام ابوحنیفه و مالک و شافعی و احمد) همگی متفقند که نجس است، پس نماز با بدن یا لباس یا مکان آلوده به خون آدم صحیح نخواهد بود، زیرا شرط صحت نماز پاکی بدن از نجاسات است و خون آدمی نجس است.

اگر ثابت شود که بر نجاست خون آدمی اجماع وجود دارد، در آنصورت به دلایل موافقین بر طاهر بودن خون التفات نمی شود، زیرا اجماع حجت قاطعی است که عدول از آن جایز نیست.

امام ابن قیم رحمه الله در (إغاثه اللهفان ۱/۲۴۰) چنین آورده:

“از امام احمد سوال شد: آیا خون و چرک زرد (زخم بدون خون) نزد شما یکی است؟ فرمود: خیر، خون مردم در (نجاست آن) اختلاف ندارند.”

علما این قول امام احمد را دلیل بر اجماع امت بر نجس بودن خون دانسته اند و لذا اکثر قریب به اتفاق علما حکم به نجاست خون داده اند و بر اساس این حکم نمازی که با لباس خونی (آدم) آلوده شده باشد، صحیح نیست. امام ابن حزم رحمه الله در «مراتب الاجماع» گفته: علما بر نجاست خون اتفاق دارند. همچنین حافظ ابن حجر در فتح الباری (۱/۴۲۰) این اتفاق علما را نقل کرده است.

و امام ابن عبدالبر در «التمهید» (۲۲/۲۳۰) می گوید: “حکم تمامی (انواع) خون بمانند خون حیض است مگر آنکه قلیل و اندک باشد که از آن گذشت شده است.. و این اجماع مسلمین است که خون مسفوح (جاری) رجس و نجس است.

و امام ابن عربی در «احکام القرآن» (۱/۷۹) نوشته: “علما اتفاق کرده اند که خون حرام و نجس است و خورده نمی شود و انتفاع از آن صورت نمی گیرد.”

و امام نووی در «المجموع» (۲/۵۷۶) می نویسد: “دلائل وارده بر نجاست خون ظاهر و واضح هستند، و نمی دانم که در این مورد احدی از مسلمین خلافی گفته باشند بجز آنچه که صاحب کتاب الحاوی از بعضی از متکلمین حکایت کرده: خون طاهر است، اما گفته و نظر متکلمین در اجماع محسوب نیست.”

اما برخی از علما منکر وجود اجماع شده اند و با استناد به برخی از نصوص حکم به پاک بودن خون داده اند و لذا بر اساس این حکم، نماز کسی که لباسش به خون آدمی آلوده باشد صحیح است.

و دلیل آنها هم چنین است:

حسن بصری گفته  است‌:  “‌‌همواره  مسلمانان  با  زخمهای  خونین  نماز  می‌خواندند”.  بخاری  این  مطلب  را  ذکر کرده  است‌. و این دلالت بر پاک بودن خون است وگرنه اصحاب رضی الله عنهم با بدن خونی نماز نمی خواندند.

 حافظ  در کتاب “‌‌الفتح‌” ‌‌گفته است‌: “‌‌عمر رضی الله عنه  نماز  خواند،  در  حالیکه  خون  از زخمش  جاری  بود”. و  ابوهریره رضی الله عنه  در  یک  قطره  و دو  قطره  خون  برای  نماز  خواندن  اشکالی  نمی‌دید.  و  بنا  به  مفهوم  این  احادیث‌،  خون  “‌‌ککها”‌  و  خون  دمل  و  جراحت  مورد  عفو  است‌.

ابن  تیمیه ‌گفته  است‌:  “شایسته  است  لباسی  را که  با  چرک  و  تراوش  زخم  آلوده  شده  است  بشویند  ولی  دلیلی  بر  نجاست  و  پلیدی  آن  اقامه  نشده  است‌”‌‌.  بهتر  آنست  که  بقدر  امکان‌،  انسان  از  آن پرهیز کند.

علامه ابن عثیمین می گوید: “از ظاهر نصوص چنین برداشت می‌شود که تطهیر خون خارج از بدن واجب است، این سخن را بدان خاطر گفتیم که در روایات داریم که زخم پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم شسته شد. ولی این سخن‌ها ممکن است با مطلب ذیل در تعارض باشد: اگر اجزای جدا شده از بدن انسان پاک است، پس خونی که از بدنش بیرون می‌آید باید به طریق اولی پاک باشد. لیکن به دلیل ظاهر نصوص و پرهیز از شبهات، احتیاط در شستن خون است.مجموعه فتاوا و رسایل .

موضوع:, فقه و احکام
| ۱۵ مرداد ۱۳۹۰

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 44نفر
  • بازدید امروز 76630
  • بازدید دیروز 137987
  • بازید کل 107562839

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com