پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه

 

باید یقین کامل داشته باشی که با قرآن زنده ای و بدون قرآن مرده

با قرآن بینایی و بدون قرآن نابینا

با قرآن هدایت یافته ای و بدون قرآن گمراه

با قرآن دانشمندی و بدون قرآن نادان

اول الله، آخر الله ، ظاهر الله، باطن الله، فقط الله

بهترین یاد خدا ورد (لااله الا الله) است

آمار کلی سایت
  • کل مطالب 2335
  • کل نظرات 9754
  • کل اعضا 1707
  • جدیدترین عضو MEHDI7
خبرنامه
اسلام
| بازدیدها: 2052

نام کامل این عالم جلیل القدر و بزرگ مرد اسلام امام ترمذی أبوعیسی محمد بن عیسی بن سوره بن موسی بن الضحاک السلمی الترمذی است. در اوائل قرن سوم هجری که عصر تدوین سنت نبوی بود و دراین قرن کتابهای حدیث یعنی سنن یا صحاح که از آنجمله سنن ترمذی هم است به نشر رسید، ظهور کرد.

و دقیقا ایشان در سال۲۰۹ هجری قمری برابر با ۸۲۴ م در ماوراء النهر یعنی در آنسوی نهر جیحون در سرزمین علماء حدیث مانند امام بخاری و امام مسلم رحمت الله علیهما در یکی از روستاهای شهر ترمذ که بنام بوغ یاد میشود متولد شد و طبق روایات ایشان نابینا متولد شدند و نقل شده است که در اواخر عمرش باردیگر نابینا شدند و از محدث خراسان حاکم أبو أحمد نقل شده است که او از عمران بن علان شنیده است که میگفت: امام بخاری در علم و تقوی بعد از فوت شان کسیرا جز أبی عیسی خلیفه نماندند او ازینکه بسیار میگیریست نابینا شد. پدر کلان او سوره مروزی به مرو منسوب میشود که در زمان لیث بن سیار از مرو به قریه بوغ نقل کرد.

. و نسبت امام ترمذی به قبیله بنی سلیم که از شاخه های قبیله غیلان است میرسد.

وی برای طلب علم از کودکی آغاز کرد و بخاطر کسب علم سفرهایی به عراق، خراسان و حجاز داشت. او همراه حدیث زیست و بخاطرش سفرهای زیادی کرد و از علماء خراسانی و عراقی و حجازیها کسب علم حدیث را نمود و زانوی تلمذ در مقابل امام محدثین امام

بخاری و امام مسلم و ابی داود زد و از منهج آنها متأثر شد خصوصا از منهج ابوداود رحمه الله در بخش فقه حدیث متأثر شد و همرای او مناظره و مناقشه مینمود و از شیوخ امام ترمذی نامهای این علماء را میتوان نام برد که اینها شیوخ امام بخاری و مسلم و ابوداود و امام نسائی و ابن ماجه رحمهم الله تعالی هم بوده اند یعنی اصحاب سنن یا اصحاب شش کتاب حدیثی در مقابل این نه نفر از شیوخ زانوی تلمذ زده اند که عبارتند از

شیخ محمد بن بشار بندار ، شیخ محمد بن المثنى أبو موسى ، شیخ زیاد بن یحی حسانی ، شیخ عباس بن عبد العظیم عنبری ، شیخ أبو سعید الأشح عبد الله بن سعید کندی ، شیخ أبو حفص عمرو بن علی فلاسی ، شیخ یعقوب بن إبراهیم الدورقی ، شیخ محمد بن معمر القیسی البحرانی و شیخ نصر بن علی الجهضمی.

و امام ترمذی نزد شیوخی دیگری نیز علم حدیث را آموخته اند از جمله شیخ عبدالله بن معاویه الجمحی و شیخ سوید بن نصر بن سوید المروزی ، الشیخ علی بن حجر المروزی، الشیخ أبو رجاء قتیبه بن سعید الثقفی.

و امام ابن اثیر در تاریخ خود گفته است که امام ترمذی امام و حافظ بود که تألیفاتی خوبی دارد از انجمله جامع الکبیر که از بهترین کتابهاست.

و ابن العماد حنبلی در کتاب شذرات الذهب در باره امام ترمذی گفته اند که امام ترمذی از تمام هم دورانهایش بارزتر بود و حافظ متقن بود. و امام سمعانی راجع به امام ترمذی گفته اند که ایشان امام عصر خود بود.

و امام ترمذی تألیفاتی هم دارند تعدادی از آن تألیفات تلف شده و در دست نیست و از جمله کتابهای مشهور ایشان میتوان جامع للسنن را نام برد که به سنن ترمذی مشهور است و کتاب العلل صغری ضمن همین جامع للسنن میاید. و امام ترمذی راجع به کتاب شان فرموده اند این مسند صحیح را تألیف نمودم سپس برای علماء حجاز عرضه نمودم و آنها رضایت خود را نشان دادند سپس برای علماء عراق عرضه نمودم که آنها نیز به وجود این کتاب راضی شدند سپس آنرا بر علماء خراسان تقدیم نمودم تا در باره آن نظر بدهند و آنها

نیز رضایت و موافقت خود را ابراز نمودند پس کسیکه در خانه اش این کتاب است مانند آنست که در خانه اش نبی است و سخن میگوید.

و کتابهای دیگر ایشان الشمائل المحمدیه و اسماء الصحابه نام دارند و تعدادی از کتابهای ایشان که در دسترس نیست یعنی مفقود شده اند: کتابهای طبقات و التاریخ، کتاب العلل الکبرى، کتاب التفسیر، کتاب التاریخ و کتاب الأسماء و الکنى می باشد.

کتاب مسند امام ترمذی کتاب فقه و حدیث است و امام تنها بر احادیث صحیح تأکید ننمنوده بلکه در کتاب شان احادیث صحیح و غیره را نیز آورده اند و بالای خود شرط گذاشته بود که هیچ حدیثی را تخریج نکند تا آنکه بالای آن حدیث فقیه و یا کسانیکه احتجاج میکنند عمل کنند و کتاب مسند خود را به چهار بخش تقسیم نمود که در بخش اول آن احادیث صحیح و مقطوع را که بر مبنای شروط امام بخاری و مسلم است درج نمود و در قسم دوم احادیثی را اورد که طبق شروط سه عالم حدیث دیگر هستند نه طبق شروط امام بخاری و مسلم و در بخش دیگر احادیثی را با بیان علل آن آورده است.

امام ترمذی رحمه الله علم و سفر برای علم را دوست میداشت و در بسیاری از کشورها رفته و نزد علماء زانوی تلمذ میزد و از آنها فیض میبرد و از ویژگیهای جامع ترمذی اینست که او قواعد حدیث را با بسیار دقت بیان نموده و آنرا در زیر عنوان کتاب العلل یا ابواب العلل آورده است و امام ترمذی در بخش اول کتاب جامع خود انگیزه ای این شیوه و منهج را که عنایت به اقوال فقهاء وقواعد تحدیث است را ذکر نموده و فرموده که نیازمندی شدیدی را به این نوع منهج احساس نمودم و بدین ملحوظ سبک و شیوه مقدمین خود را اختیار نمودم و امام چیزهایرا اضافه نمودند که از محدثین قبل او باقی مانده بود و افزوده است که اینهمه را خاص بخاطر رضای الله متعال انجام داده است و از ویژگیهای شیوه و منهج امام ترمذی در جامع یا بهتر بگویم در سنن ترمذی اینست که ایشان درجات حدیث را بیان داشته اند.

مثلا گفته اند که این حدیث صحیح است یا حسن است و یا اینکه غریب و یا ضعیف است البته حالت حدیث را دیده حکم نموده است طوریکه در آخر هر حدیث فرموده مثلا حسن صحیح یا حسن صحیح غریب و احیانا گفته که هذا حدیث حسن غریب من حدیث فلان یعنی حدیث حسن غریب از حدیث فلان باین معنی که غرابت در اسناد وجود دارد ولوکه

برای این حدیث روایات دیگری هم است که غرابت ندارند و اگر طرق دیگری وجود نداشته باشد در آنوقت میگوید غریب لا نعرفه من غیر هذا الوجه یعنی حدیث غریب است آنرا صرف از همین راه میشناسیم و بهمینترتیب اگر در حدیث علتی وجود داشته باشد آنرا بیان میدارد مثلا میبینیم که گفته است این حدیث مرسل است بخاطریکه فلان تابعی آنرا از پیامبرصلی الله علیه وسلم روایت نکرده است و یا اینکه فلان شخص این حدیث را از فلان روایت نکرده چون ملاقاتی میان هم نداشته اند.

و نظری دیگری هم وجود دارد که میخواهم یاد آور شوم و آن اینکه مصطلاحاتی را که امام ترمذی برای درجات حدیث بیان داشته اند تا عصر حاضر مورد نقاش علماء است و هنوز هم علماء در باره آن مینویسند و شیخ سلیم هلالی در شرح موقظه از امام ذهبی رحمت الله علیه فرموده اند که اهل علم راجع به درجات حدیث در نزد امام ترمذی رحمت الله علیه اختلاف نموده اند و آنچه بعد از بحث و بررسی برایم قناعت بخش معلوم شد به شرح زیراست:

قول امام ترمذی که میگوید:((حسن صحیح غریب)) آن حدیث در نزد دیگران صحیح لذاته میباشد.

و هنگامی که حدیث را درجه ((حسن صحیح)) میدهند آن حدیث در نزد دیگران صحیح لغیره میباشد.

و هرگاه :((حسن غریب)) گفتند مقابل آن در نزد دیگران الحسن لذاته است.

و وقتیکه حدیثی را درجه ((حسن))دادند در نزد دیگران الحسن لغیره است.

و بلاخره حدیث :((غریب)) در نزد امام ترمذی حدیث ضعیف در نزد دیگران میباشد که البته این مجرد نظری است که شیخ سلیم هلالی بعد از بحث و بررسی استنباط نموده اند و تا هنوز این مصطلاحات مورد پژوهش علماء قرار دارد و اتفاق عام و تام در زمینه صورت نگرفته است والله أعلم.

و امام ترمذی در قریه خود قریه/ روستای بوغ در سیزدهم رجب سال ۲۷۹ هجری قمری برابر با ۸۹۲ م در سن هفتاد سالگی داعی اجل را لبیک گفته و دنیا را وداع گفتند و به لقاءالله پیوستند که خداوند متعال جنت فردوس را نصیب شان کند.

گفتنی است که راجع به امام ترمذی حافظ أبوعبدالله محمد بن أحمد بن سلیمان غنجار نیز همین شهادت را داده اند و فرموده اند که او داخل بخارا شد و در آنجا به روایت حدیث پرداخت و او صاحب کتاب جامع و تاریخ است و اخیرا امام ترمذی بعد ازینکه زندگی مملوء از علم و عمل خیر را پشت سر گذشتاند داعی اجل را لبیک گفت و امام بعد ازینکه حدیث شنید و روایت کرد و سفرهای در طلب حدیث نمود و مناظره ها و تصانیفی از خود بجا گذاشت تا اینکه در اواخر عمرش نابینا شد و در قریه خود بنام بوغ در ماه رجب سال ۲۷۹ هجری. وفات یافت.

الله متعال او را مورد رحمت و مغفرت خود قرار داده و جنت فردوس را منزلگاهش گرداند.

گرد آورنده: أبو أیمن

موضوع:, شخصيتها
| ۲ اسفند ۱۳۹۳

یک دیدگاه بگذارید

جستجو
آخرین مطالب
پیوندهای محبوب
آمار سایت
  • کاربران آنلاین 41نفر
  • بازدید امروز 80184
  • بازدید دیروز 137987
  • بازید کل 107566393

این سایت در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به ثبت رسیده است.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی وااسلاماه محفوظ میباشد.

استفاده از محتوای وااسلاماه با ذکر منبع و آدرس سایت بلامانع است. | تگ ها

Powered By Vaislamah.com - Copyright © 2010-2015 Vaislamah.com